(read Judges 6:11-7:22) Gideon was one of the many judges God raised up in Israel during the time when the tribes were very loosely identified as they had no central shrine, and no central worship. They got into big trouble in the Judges period so God would raise up from this tribe, and that tribe charismatic kind of leaders. Gideon was one of them and he was first introduced to us in verse 11, when God called him while he was beating wheat in the winepress. But what was Gideon doing in the winepress? The truth is he was hiding from the Midianite raiders. God appears to this coward of a man and says, “…you, mighty warrior”, and it was a bit puzzling for Gideon how God comes to him when they were in great trouble. The Midianite raiders were all around. All the crops have been gone for seven years. Everybody’s scared to death. And God says, “things are great, Gideon”. Gideon says, “You’ve got to be kidding me. Have you seen what’s happening around here? Everything’s going bad. How can you say you’re with me? And how can you say things are great. How can you say I’m a great warrior? Haven’t you seen what’s happening around here? What’s the matter with you God? Where have you been? I’m hurting haven’t you seen all these problems?”

Does that sound familiar? How many days when you got up in the morning, and things looked so bad. Things looked so bleak. And you look around and say, “Yes God’s here. Sure, God’s here. I just can’t see. I know you’re here Lord. Everything’s working out great. You know my life’s falling apart, but I know you’re here God, i know You care about me”. But really many times, what we have is a mental understanding of God. ‘God loves me. God’s in control of things. God cares for me’, but when it gets down to the practical nitty-gritty of life, when we come down to brass tacks, we wonder where is God? That’s what Gideon is saying. “God it doesn’t look like You’re anywhere around here. It doesn’t look like things are going good. It doesn’t look like You’re in control. It doesn’t look like You care”. Now, what’s the deal? That’s the burning question. Do you think in a day like ours when you just pick up the morning paper and news scared you to death, and you’re almost afraid to go out at night some places. Have you ever wondered, is God really in control? Have you ever wondered the way your own personal life is going, and it seems you couldn’t get the victory over personal sin. During fits of anger, of passion, of despair, of depression, you say ‘where is God.? Do you realize that God was right with Gideon in the rest of his life all those seven years? Those Midianites took all their dreams, but God was with Israel all those years. They were down in bondage, but God was in control and He had a purpose.

God was with Jesus Christ when He was in the temptation experience. God’s with His people when they got dispersed in Jerusalem. God is With Paul when he got beaten and shipwrecked all those many times. Yes, God was there. You say, ‘but doesn’t He care? Yes God cares, but you see, the problem is, we have identified with our finite eyes and with our finite mind, peace comfort, happiness, security, everything’s going great, no clouds, always sunshine, bed of roses with God being with us. And that’s totally, totally not New Testament nor Biblical. How many times God uses the needs of your personal life and the circumstances you find yourself in to make you more like Jesus Christ? Let me ask you a simple question, when have you grown the most in your faith and your understanding of God? Has it been during good times, or in bad times? When have you drawn closer to God in your personal life? Has it been in the good times? or could it be in the hard times? Well, surely it’s been during hard times. It’s been those crisis situations, when you feel that God is a million miles away. But you know what? God’s always been there. But please, we’ve got to get our mind off the idea that God is always going to come through like some kind of a genie to get us out of trouble. It’s not like if you need any more money, just you pray, and God will send you some more money. If you get sick, just pray and God will heal you. Or if you are in a fix, just pray and God’s going to come right in just to change everything and life’s going to be rosy. But this just doesn’t work like that, does it? Sometimes you cry, sometimes those who know God the best, and love God the most, and serve God the deepest, and those who are the most committed to Him are the ones, you wonder what’s happening, things are falling apart.

So I want to say yes, God’s there, and God has a plan for your life, and things just don’t happen to you. And I don’t care how bad it seems to you. I want to tell you, God is still in control. For there is a bigger purpose in the plan of God, than your particular physical and mental happiness. And that is, that you be conformed to the image of Jesus Christ. And God will use the needs in your personal life to help you become more like Him. The focus is not you, but Christ!



“Therefore, brothers and sisters, since we have confidence to enter the Most Holy Place by the blood of Jesus,”.

(Heb. 10:19)

When on Calvary where Jesus died, it says the veil in the temple – that’s the veil right before the Holy of Holies, was ripped in two from top to bottom, symbolizing the way to God had been opened. And the fact that it was ripped from top to bottom means that it was instigated by God and not by man. But what amazes me is that we no longer need to go to the holy of holies (where God’s feet symbolically dwelt) but through the blood of Jesus Christ, we enter the very throne room of heaven; into the central throne room of the God of all the ages in all creation. It’s a beautiful picture that through Jesus Christ we can approach God anytime our heart moves to prayer, worship, adoration, petition, we come right before His presence and He doesn’t say “what’s the matter with you?”, “what are you doing?”, “here are you back again, how come?”, instead He says, “I’m glad to see you son, how are you?”, “Let’s talk, come on up here.” That’s the picture of what Jesus has done. Interestingly, the word “confidence” or “boldness”, a key word in the book of Hebrews actually means a freedom to speak. That means we can come right before God through Jesus Christ, and tell Him exactly what we’re feeling. exactly how we’re feeling and what we’re going through, and we can do it any moment. We have an assured access; we have confidence; we have boldness in approaching God, and that’s because we know that Jesus, the Son of God Himself has done something on our behalf (cf. Heb. 3:6; 4:14-16; 10:19).

#assured-access, #confidence


(read Colossians 3:1-2) We are alive in Christ. As He was raised from the dead, so are we raised from the dead. Heaven is not future, heaven is now; it’s not some day out there (cf. Eph. 2:6). We have intimate, immediate restoration of the image of God damaged in the fall when we trust Jesus Christ (cf. Col. 3:10). We still have physical life. Thank God our heart still pumps, our lungs still breathe, life is good, but no matter what happens, regardless of the temporary circumstances that all of us find ourselves in, we have eternal life. We walk in the joy of eternal life because we look to who we are in Him and not to who we are in the world. Yes, we are citizens of this age, but we are much more so citizens of the Kingdom of God. The hardest thing for us to realize is that we hold 2 passports. We hold a passport to an earthly realm, and we happen to live in a country that has magnified the individual, magnified personal choice, and magnified materialism. We live in that context, and we have rights and responsibilities. But we’re also citizens of a spiritual realm, and we as Christians say that the spiritual realm is the ultimate of the 2 realms, so we must seek the things that are above so we can handle properly the things that are below. The tragedy is, we have been captured by the things that are below while giving lip service and peripherally to the things that are above. Paul commands us to keep seeking the things that are above. We are dead and we’ve been raised. Keep thinking of who you really are in Christ who is seated at the right hand of God.


(read 2 Cor. 5:16-19) The word “reconciliation” in Greek has the idea of an “exchange”, a ‘quid pro quo’ if you please. Believers have exchanged their sin to God’s Righteousness. They have been reconciled to God through the vicarious work of Christ. The enmity between man and God because of sin and rebellion had been removed. Jesus became believers’ reconciliation, now they must become the means of sharing the gospel of reconciliation with others. Believers share in Jesus’ death and likewise share in His ministry of reconciliation in (cf. v. 19). He truly is the only way to reconciliation and forgiveness (cf. John 14:6). If He is, then the gospel is the most important information people should ever, can ever hear! We must tell the truth; we must preach the Gospel; we must lift up Christ; we must offer a free salvation to a lost world. A lost world is not on the doorstep of a powerless, loveless God, but is on the doorstep of an apathetic, unconcerned church. We have the message; we have the keys of the Kingdom (cf. Matt. 16:19; Rev. 1:18; 3:7). We have the indwelling Holy Spirit (cf. Rom. 8:9,11; I Cor. 3:16; 6:19; II Tim. 1:14). We have the marching orders of Jesus (cf. Matt. 28:18-20). What will we do?


“Abide in Me, and I in you. As the branch cannot bear fruit of itself unless it abides in the vine, so neither can you unless you abide in Me.”

John 15:4 (NASB 1995) read verses 1-10 of John 15

Some Christians have not realized in their lives all that God wants them to be, that somehow, they have compromised themselves with their own culture, and consequently, left the faith. I am sincerely concerned about these believers. But this text screams to me of the radicalness of the call of Christ, and carnality and periphery are no part of this call. Some denominational groups have so emphasized the ‘assurance’, that they have ignored ‘perseverance’. They have put so much hope in an initial salvation experience, that they have forgotten the Biblical thrust that salvation is primarily, daily Christlikeness. It’s not some religious ritual, no matter how meaningful that ritual may be somewhere in the past. “Abide in Me, and I in you…” – it’s an awesome thing. You know, John’s literary style is like he’s weaving a tapestry; it’s like a mosaic put together – the themes are woven together. Verse 1 of John chapter 15 is one of the great ‘I Am’ statements of Jesus. He’s made a lot of them. These ‘I Am’ statements seem to go back to chapter 4 verse 26, where, in speaking to the woman at the well, He uses the covenant name for God, ‘Yahweh’, and its English translation – ‘I Am’. And if she knew anything about Judaism, she knew that Jesus had unveiled Himself claiming to be deity. These ‘I Am’ verses continue through the chapters of John, and here in 15 verses 1 and 5, Jesus said, “I Am the True Vine”. What is He talking about, claiming to be the ‘True Vine’? You know, there are numerous places in the Old Testament where Israel is identified as the vineyard. As a matter of fact, in the Temple of Jesus’ day, was a huge gold grape vine symbolizing the nation of Israel. Every place in the Old Testament, Israel is identified as a vineyard, or grape vines. It’s a judgment passage, and the one that sticks to my mind the so strongly is Isaiah chapter 5 verses 1 through 7. You might want to look at it. It tells about the story of a man who bought the most expensive kind of hill available; a hill that faced the sun, a hill that was graded just the right way as the water would cascade. He built a guard fence and a guard tower, got all the rocks out, got all the weeds out, built a vat to collect the wine, and bought the most sarek grapes available in his day, planted them in this perfect hillside, sunlit and watered vineyard. He fertilized the plants and set back to wait for the grapes that were surely to come. But instead of the wonderful, sweet grapes of the sarek vine, came the wild stinking grapes of the wild olive branch. And the Prophet says to the people, ‘What shall the vineyard owner do with this hill?’ And the people cried out, ‘he should tear down its walls, and let the animals come in. Don’t water it, don’t prune it’. And the Prophet whirled on them and said, ‘you are the vineyard of the Lord’. ‘I’ve done everything for you’, he said. ‘I’ve sent you my prophets, I’ve given you my word, I’ve done everything for you. And instead of the people of God that you ought to be, you’ve become like disobedient pagans calling Me by My Name’. We see the same trend in the New Testament. And in Mark 12 verses 1 through 10 is the parable of the wicked vine tenants. Again, God is depicted as the owner of a great vineyard, where he buys the best field, and does everything just like Isaiah 5. And then he leases it out to a group of men, and he goes on a vacation, and they are to pay him from the grapes. But they won’t pay him, and won’t pay him. And he sent servant after servant, and they beat the servants, and they even killed one servant. And then the landowner said, ‘I know what I’ll do; I’ll send my son, surely they’ll respect my son’. And these wicked tenant farmers said, ‘here comes the heir, if we kill him, the vineyard is ours’. So, they killed the son of the owner. And God’s judgment falls on Israel for that, which obviously is a reference to their rejection of the Messiah. Now the question is, when this text begins to talk about pruning and cleansing, and some branches not bearing fruit and being burned, who in the world is it talking about? Is it talking about Israel? Real possibility it is. The thing about the analogy that hits me so firmly is, these Jewish people, you ask them, they would say, ‘certainly, I’m right with God. I’m a descendant of Abraham, I’m of the tribe…, I’m a Hebrew of the Hebrews. I follow the Mosaic Law, certainly, I’m right with God’. And they were not. Some say, this ‘pruning’ and ‘cleaning’ has a play on the word, here on verse 2. Basically, it’s the word ‘cleanse’, not the word ‘pruned’. You don’t use the word ‘cleanse’ for pruning grape vines. It’s obviously a word play here; He’s not talking about grape vines anymore. Some would say, because of the context, particularly verse 6, that He’s talking about Judas Iscariot. Remember John 1 3:10, “Those who have had a bath need only to wash their feet; their whole body is clean. And you are clean, though not every one of you. And you are clean, though not every one of you.” It’s obviously a word play here, and He’s talking about Judas. It’s a way of encouraging them that only Judas s going to fall away. Earlier in chapter 15, which is the same context, and same discussion, Jesus talking Peter said, “He who has bathed needs only to wash his feet, but is completely clean; and you are clean, but not all of you”. Maybe He’s talking to Christians about ‘continuing sin’ in their life (cf. 1 John 1:9). I’m not sure about that, but it’s possible. Or maybe it’s a warning to believers, and it’s really scary. You know, I do believe in ‘assurance’, but ‘assurance’ was never meant to be a license for godless living, apathetic living, indifferent living, and lazy living on the part of blood-bought children of God. God’s mercy is meant to cause our lives to overflowing gratitude, and we use it so that we can live godless lives, and hope to get to heaven when we die, because we did some little something, somewhere, sometime.

1 John 2:19 says, “They went out from us, but they were not really of us;” ‘they were in there, but they went out, which really shows they were not of us’. The Parable of the soils in Matthew 13, talks about seeds that fell on 4 kinds of soil; 3 of them germinated, only one of them bore fruit. And this passage seems to imply that even though those other 2 received the word with joy, that when problems and pressures of this world came, the plant died. That’s scary for us! It looks like that fruit-bearing is the evidence of salvation, and not germination. This text is exactly that same basic metaphor and motive expression, ‘fruit-bearing is the evidence, not profession’. You see, I think we have preached to people, “only believe, only believe, only pray this prayer, only do this little act”, in such a manner that we have neglected the concept of ‘abiding’ in Christ. I am not, in any way, depreciating the initial need of response, but for God’s sake, the need for initial response must be matched with an ongoing response of faith and repentance. It’s hard for me to come to grips with this text, as I’m not exactly sure who it’s talking to. I’m not exactly sure what ‘abiding’ is, but this is a serious text. And it cannot be blown away from our lives easily. It swirls around us in haunting melodies, that somehow, we’ve not just got it yet. What does ‘abiding’ do? You know, the word ‘abide’ is a major word of John. While the word is used 112 times in the whole New Testament, it’s used 40 times in John’s Gospel, and 26 times in John’s letters. He likes this word. He talks about Messiah abiding, he talks about all kinds of things abiding, and now, he comes that we must abide. “I Am the real vine…” – implication, Israel is not the real vine. I think this a strong text on the Church being the spiritual Israel (I am not in any way espousing Replacement theology). If we are spiritual Israel, we have an awesome responsibility of ministry (cf. Eph. 2:12-13; Gal. 3:7).

“I am the true vine, and My Father is the vinedresser. Every branch in Me that does not bear fruit, He takes away; and every branch that bears fruit, He prunes it so that it may bear more fruit.” – Every cultivator of plants and trees will tell you about the necessity of trimming and pruning so that plants will blossom more, and trees will grow big, and bear more fruit. Of course, this whole idea of pruning and trimming looks like it’s hurting the plant. Oh my, does God do that to His children? Does God prune that we might bear more fruit? Was Jesus perfected by the things that He suffered (Heb. 5:8)? Why are we surprised when fiery ordeals come upon us, as though some strange thing s were happening to us (1 Pet. 4:12)? Those verses tell me that God does prune us, hence, we only enter the kingdom of God through suffering.


“For I say to you, from now on you will not see Me until you say, ‘BLESSED IS HE WHO COMES IN THE NAME OF THE LORD!'”

Matt. 23:39 (NASB 1995)

Jesus has been teaching in the temple around chapter 21 to 23 of Matthew, and closes that section out by saying some startling things to the Jewish religious leaders – “Ye shall not see Me henceforth, till ye shall say, Blessed is He that cometh in the the name of the Lord”. Because of its open-eyed unbelief on its Messiah, Israel has been initially rejected by God as the instrument of the Last Days, but He has confirmed Israel as the instrument of the immediate Last Days. What I mean by that, is in Romans chapter 11 starting verse 7 through 25 is a discussion of the place of Israel in this particular part of history. And it mentioned that a blindness, or a hardness, or a callousness has come upon the mind of National Israel until a strange thing God does with the Gentile people, giving them an understandability about the Gospel until the Gentile world completely responds and the fullness thereof comes in. And then toward the end, God’s going to remove those blinders from Israel and as the ‘natural branch’ be right back in with the ‘unnatural branch’ grafted into the one people of God, which is to say His church. I am not inclined toward Dispensationalism really, but I know the centrality of the Nation Israel, and I also know the centrality of people of God (church). I think the strongest thing Jesus ever said to this effect is the parable of the man who planted a vineyard and rented it out to vine-growers. He sent hirelings to collect his dues but beat them up and drove them away. Finally he sent his beloved son, thinking that he would be treated with some respect, but killed him instead. This a beautiful parable of Israel’s rejection of their Messiah and their consequent rejection by God to be the instrument to bring God’s Redemption to the world. I think that parable is still in effect at this particular point in history.


(read Romans chapter13) There is a difference in the Bible between how we treat civil government and how we look at it. Paul seems to be very respectful, and Peter seems to say the very same thing. But John in Revelation 13 calls human government the ‘Beast’ as the ultimate enemy of God. The anti-Christ is going to work through human government; so though we have a respect and reverence toward it, it is not ultimate. When the day comes where the government says, “worship me” or “do what i say”, or “i’m ultimate”, we stand up in love, and we die, and by our death and our attitude, God will win more to Himself. We don’t go get a gun and build a safe house, and store water and food, and kill everybody who comes.

Human government is ordained by God, but it should not be construed as its divine right. No one form of government is advocated above another. In Scripture, it is a religious duty for believers to obey civil authority with a proper attitude. It is proper for believers to support human government with their money and their prayers. Human government is for the purpose of order. They are God’s servants for a task. Human government is not ultimate in its authority. Believers must act for conscience sake in respecting civil authority, but not when in it oversteps its God-given bounds. In his book, City of God, Augustine asserted that we are citizens of two realms, one temporal, and one eternal. We have responsibilities, but God’s kingdom is eternal. We have a corporate responsibility as well as an individual response in a democratic society. We are to try to influence government by going into politics, if we can’t influence it along Biblical principles. However, we should remember that our hope does not come from government. It never will. It can’t. It won’t. We should encourage believers in a democratic system to actually participate in the process of government, and to implement when possible the teachings of Scriptures, but government will never solve the problem of human society.

If I may add, “If human beings are fundamentally good, no government is necessary; if they are fundamentally bad, any government, being composed of human beings, would be bad also”. ~Fred Woodworth, The Match!, No. 79

#government, #submission


In Genesis 4:26, after the the description of Seth’s son Enos, it says, “…at that time people began to call upon the Name of the Lord. That’s a very interesting statement. To call on the Name of the Lord basically means to worship Him. ‘To call on the name of’ is to pray to, and thus to indicate that you are worshiping a particular god or goddess, and calling on their name. You call on the the name of a false god, if you’re an idolater. The same terminology is used of false worship, as well as true worship. But notice that this is rather far long after Adam and Eve had many children and grandchildren and so on, then you suddenly get this reference to people ‘calling on the Name of the LORD’, and the LORD there is that Name that most of us know YHWH, the proper noun that means ‘the One who creates everything”, “the Creator”. The One who causes to be is literally what YHWH means; the One who causes to exist or causes us to be. This tells us that it was only after some generations that God revealed Himself through that proper Name. And what’s especially interesting is that after the Flood that Name apparently got lost again and had to be the subject of a re-revelation in Exodus 3:14 where Moses at the burning bush at Mt. Sinai says to God in the preceding verse, “Who are You? Who is this talking to me out of the bush?…”. Now Moses of course is thinking polytheistically all the different gods and goddesses and so on. “Which one are you?”. And God says, “I AM who I AM”, using a first person form of the name, and then switches it in the same conversation to the third person – “So tell them YHWH has sent you”. And so what Moses thus receives is the not the first revelation of that Name, but a re-revelation of it.

The fact that there had been a loss of knowledge of God’s personal name is an indication of how far humanity had degenerated , and how they had to be brought back to that knowledge. Of course that Name is not the only Name by which He’s known. He’s know by other names as well, but that was the Name His chosen people called Him up until the time of Christ. But think of the fact between the time of Enos and Exodus 3:14, that personal knowledge of God got lost and had to be reinstated. So you can say that the revelation to Moses and the Exodus story as a bringing back of sorts; i think it’s important to appreciate it because it tells you that there had been a falling away of knowledge of the true God in between the end of Genesis to the beginning of Exodus 3. Moses is highlighting for us the fact that at that re-revelation, which is very clear in Exodus 3 that he doesn’t know the Name YHWH.



Nais kong pag-aralan natin ang isang kabanata sa Ebanghelyo ni Juan at hayaan natin ang Banal na Espiritu ang mangusap sa bawat isa sa atin sapagkat sa ganang akin, ako’y walang kakayahan na icommunicate sa inyo ng wagas ang mga Salita ng Panginoon. Pinamagatan ko itong “Ang mga taong malapit kay Hesus”. Nais kong magbigay ng pangunahing panananalita pagkatapos ay talakayin ang ilang mga tauhan ng John chapter 11. Isa sa mga malimit nating makalimutan sa panahon natin ay dahil sa dakilang pagibig natin kay Hesus at dahil sa ating pagbibigay diin sa kung sino Siya at kung ano ang ginawa Niya, hindi natin napagwawari na iniaangat natin Siya sa isang angkop na pedestal ng pagka-Dios at pagka-may walang hanggan, na makatuwiran naman, ngunit sapagkat malimit natin gawin yon, nakakalimutan natin ang kapantay na katotohanan na si Hesus ay katulad din natin na isang tao. Tunay na napakahirap na magsalita tungkol sa Kanya bilang Dios sa walang hanggan at mangusap tungkol sa Kanya bilang isang tao na katulad natin sa isang paraan na makabuluhan para sa atin. Alam ninyo, ‘the early church they tended to lift Jesus up so high that they ignored his humanity. and one of the early church heresies was to assert the deity of Christ without his humanity; you probably know it as Gnosticism’. Sa ating kapanahunan naman ngayon, ay mapapansin natin na karamihan sa mga nagaangkin na si sila ay Kristiyano, binibigyan nila ng diin ang pagka-tao ni Kristo ngunit ngunit minemenos naman ang Kanyang pagka-Dios. Yong mga pelikulang ‘Jesus Christ Superstar’ at ‘Godspell’ ay mga pagtatangka ng ating kultura na bigyan ng diin ang pagka-tao ni Hesus at hindi binibigyan ng karampatang halaga ang Kanyang pagka-Dios. Alin man s dalawang ito ay mali, sapagkat ang Panginoong Hesus ay tunay na Dios at tunay na tao. Sa hapong ito, nais kong talakayin ang tungkol sa kanyang pagka-tao. Taong katulad natin na nagsesepilyo ng ngipin, naghihinuko, lubhang napagod sa kalalakad kaya’t napaupo na lamang sa tabi ng balon sa John 4. Palagay ko kung may Jollibee nung araw, malamang kumain din Siya ng hamburger kasama ng kanyang mga kabarkada. Siya ay tunay na tao. Batid Niya ang pait, sakit, ligaya na idinudulot sa atin ng ating pagkatao. Talos Niya ang limitasyon ng pagka-tao. Batid Niya ang pagkahilig sa kasamaan nito. At alam nyo ba ang dahilan kung bakit napakasarap na malaman na si Hesus ay katulad natin, ay sapagkat nauunawaan Niya ang buong saklaw ng ating mga emosyon. Batid Niya ang lahat ng sirkumstansya na nararanasan ng tao, at iniibig Nya tayo sa gitna ng ating mga kahinaan. Siya ay lumakad dito sa mundog ating nilalakaran. Alam nyo, isa pang bagay na ginagawa natin bagama’t maganda ang ating motibo, ay ginagawa nating ‘super heroes’ ang mga tauhan sa Biblia. Wala namang ‘super man’ at ‘super woman’, wala ring ‘lone ranger sa Biblia. Silang lahat ay mga pangkaraniwang tao katulad natin. Wala namang mga henyo sa mga pinili ni Hesus na maging alagad Niya. Walang namang ‘Albert Einstein’ na na naging alagad si Hesus, o’ kasing yaman ni ‘Henry Sy’. Ang Kanyang piniling mga alagad ay dalawang mangingisda, isang kurakot na BIR, isang rebelde, isang nanganglakal, lahat sila ordinaryong tao lamang sa lansangan ng Jerusalem. Alam nyo kung bakit napakahalaga sa akin na pinili ni Hesus ang mga pangkaraniwang tao? – ay sapagkat ganoon din tayo – ordinaryong tao. Sila ay pinili ni Hesus at inibig sila sa gitna ng kanilang mga suliranin. At ako ay nagagalak sapagkat ang sinasabi sa akin nito, ay iniibig ka ni Hesus sa gitna ng iyong mga suliranin. At ang mga suliranin ng mga tao sa Biblia ay hindi kakaiba. Ito ay suliranin ng buong sangkatauhan, at batid Nya ito, pamilyar Sya sa lahat ng mga pasakit at problema ng sanlibutan, ngunit iniibig pa rin Nya tayo. Alam nyo po, kung tayo ay nabuhay sa kapanahunan ni Hesus at nasaksihan ang lahat ng himala na Kanyang ginawa, at nakinig sa lahat ng Kanyang mga turo sa loob ng 3 taon, marahil ay hindi naman nagkakaiba o’ katangi-tangi ang naging kaugnayan ni Hesus sa mga taong naging malapit sa Kanya kung ihahambing sa maaring naging kaugnayan natin sa Kanya kung tayo ay nabuhay sa kapanahunan Nya. Sapagkat ang problema ng tao sa kanyang sarili ay hindi naman nagbabago. Problema nila noong araw, problema din natin ngayon. Sa ganitong diwa, nais kong pag-aralan natin ang mga tauhan sa John 11. Kung babasahin ninyo ang buong Ebanghelyo ni Juan, mapapansin ninyo na sa bawat kabanata ng aklat na ito, ang pagka-Dios ng Panginoong Hesus ang binibigyan ng diin. Paulit-ulit ang bawat kabanata sa pagtatanghal kay Hesus sa dako ng lubos na pagka-Dios. At ito ay totoo. At ang chapter 11 ay ang tinatawag na “I am the Resurrection and the Life” chapter. ‘O, what a chapter for the power of Jesus the Son over all of human frailty’. Nais kung talakayin ito sa ibang paraan sapagkat dito, bagamat Sya ay tinatanghal bilang Panginoon at Dios, mapapansin din natin ang iba’t ibang tao sa kanilang pakikipagugnayan sa Kanya, at ito ang nais kong gawin ngayon hapon – pag-aralan ang iba’t-ibang tao na nakipagugnayan sa Kanya sa patungkol sa kamangha-manghang himala ng pagbabangon mula sa mga patay. Matutunghayan natin dito si Hesus na mayroong mga espesyal na mga kaibigan. ‘Does that bother you? Jesus having a very special circle of friends? The Son of God Incarnate having special friends? Well Jesus was just like you and me, there’s nothing wrong with that’. Mapapansin natin na 3 sa Kanyang mga alagad ang malimit na nakamalas ng mga espesyal na himala at nakapakinig ng mga espesyal na katotohanan, at nanalangin na kasama si Hesus sa hardin ng Gethsemane. Ang tatlong alagad na ito ay walang iba kundi si Peter, John and James. Dito, Si Hesus ay meron [pang isang espesyal na barkada. Isang pamilya na inibig Niyang lubos – Sina Lazarus, Mary at Martha. Sa kanilang bahay malimit na tumutuloy si Hesus tuwing may kapistahan sa kanilang lugar sa Bethany, 2 milya ang layo sa Herusalem. Maaaring magtaka kayo Itong 3 ito ay minsan lamang nabanggit sa ‘synoptic gospels’. Sa Luke 10:38-44 ay nabanggit ang isang pangyayari tungkol kay Hesus noong pumunta Siya sa bahay ng 3 ito upang sumalo sa kanilang hapunan. Nagsumbong kay Hesus si Martha tungkol sa kapatid niyang si Mary na hindi tumutulong sa kanya sa paghahanda, at pinagsabihan siya Ni Hesus na tungkol sa kahalagahan ng mga espirituwal na bagay kaysa materyal. Ngayon ito ang buong ‘background’, nang marinig ni Hesus ang balita na may karamdaman si Lazarus, ngunit naghintay Siya ng 2 araw upang dalawin si Lazarus. Kung titingan nyo ang verses 33-38, ito’y nagsasabi sa atin tungkol sa ating Panginoong Hesus na lubha kong naibigan. Tatlong pagkakataon, sinabi na si Hesus ay lubhang nalungkot sa pagdadalamhati ni Mary at Martha. Hindi Siya nalungkot sa pagkamatay ni Lazarus, sapagkat sinadya Niya na magpaliban upang mahayag ang kapangyarihan ng Dios sa pamamagitan ng pangyayaring ito. Ngunit Siya ay lubhang nalungkot noong makita Niya na nag-iiyakan at nagdadalamhati ang 2 dalaga na ito. Siya ay umiyak kasama ni Mary at Martha. ‘This is the shortest verse in the Bible, “Jesus wept” (John 11:35)’. Patuloy Siyang nakiramay sa kanilang pagdadalamhati hanggang sa libingan ni Lazarus. Nais kong sabihin sa inyo na kapag ako ay nasasaktan at may matinding suliranin ako’y lubos na nagagalak na malaman na si Hesus ay lumuluha na kasama ko. Mayroong pagkakataon sa buhay natin wala na tayong magawa kundi magpatirapa sa trono ng Dios upang umiyak ng umiyak, at isang kagalakan na sa paanan ng Dios na ating pinagbubuhusan ng dalamhati ay nakikiramay Siya sa atin ng lubusan. Nagagalak ang aking puso na malaman na si Hesus ay mayroong emosyon na katulad nating mga tao. Nararamdaman Niya ang ating nararamdaman, at alam Niya kung ano ang aking nararamdaman maging sa oras ng kaligayahan o sa kalungkutan. Ako ay nagagalak si Hesus ay dumalo sa pagdiriwang sa mga kasalan at mga kapistahan. Ako’y nagagalak na malaman na Siya ay umiiyak sa mga libing, sapagkat alam ko na nauunawaan Niya ang mga emosyon ng isang tao. Nais ko ring sabihin sa inyo na ang Kanyang espesyal na kaugnayan kay Lazarus at ang Kanyang emosyon ng pakikiramay kay Mary at Martha ay hindi naging balakid upang tuparin ang kalooban ng Dios. Ang ibig mo bang sabihin kalooban ng Dios ang pagkamatay ni Lazarus? Ako’y lubos na naniniwala na ito ay totoo. Kung babasahin mo ang verse 4 iyon ang sinasabi doon. Ang ibig mo bang sabihin, kapagka kung minsan, ang kamatayan ng isang tao at pagdalamhati ng mga iniwan nito ay kalooban ng Dios? Kung babalikan ninyo ang mga naunang chapters sa John ay matutunghayan ninyo ang isang lalaking isinilang na bulag, at sinabi ni Hesus na ito’y hindi kasalanan ng kanyang mga magulang kundi ito’y nangyari upang ang Dios ay maluwalhati. Ang ibig mo bang sabihin mayroong layunin ang pagiging bulag sa loob ng 38 taon ng taong iyon? Kung ating wawariin ang ganitong mga pangyayari ay isang hiwaga ng buhay ng tao. Walang makakapagbigay ng tumpak na dahilan kung bakit nangyayari ang mga ganito ngunit ito ang masasabi ko, ang mga modernong katuruan na napapanood natin sa telebisyon at nababasa sa mga libro na nagsasabi na ayaw ng Dios sa sino man ay magkasakit at magdusa at dumanas ng pagdalamhati ay isang maling paniniwala. ‘It’s a modern heresy’, sapagkat hindi ganoon ang aking nakikita sa buhay ni Hesus, hindi ko rin yan nakikita sa buhay ng Kanyang mga alagad. At dito sa John 11, si Lazarus ay nagkasakit at namatay para sa kaluwalhatian ng Dios. Hindi ko yan mapaliwanag, ngunit ang alam ko ito ay isang katotohanan. Hindi natin alam kung ano ang kanyang naging karamdaman ngunit ang sakit na ito ay kumitil sa kanyang buhay sa loob lamang ng maikling panahon. Tila siya ay naghirap sa sakit na yaon ng ilang linggo bago siya namatay at ang kanyang mga kamag-anak ay nagtiis na nakikitang naghihirap si Lazarus habang si Hesus ay nagpaliban ng ilang araw upang damayan sila hanggang siya ay mamatay. Sana nauunawaan ko ang lahat ng mga ito. Marahil mas mauunawaan natin ito kung tatanungin natin mismo ang Panginoong Hesus. Alam ninyo ako’y nagagalak na ang mga alagad ni Hesus, sila na nakaranas na makapakinig ng mga turo ni Hesus, napag-masdan kung paano pinatahimik ni Hesus ang bagyo, pabangunin ang patay, pagalingin ang mga ketongin, nakita ang lahat ng Kanyang mga gawa, ngunit kapag nangusap sa kanila ang Panginoon, ay hindi nila lubhang naunawaan. Ako’y nagagalak hindi nila maunawaan si Hesus, sapagkat hindi lang ako ang may mababaw ng pang-unawa. Kaya’t pagsapit ko sa langit at sinabi sa akin ng Panginoon “Jun, hindi mo nauunawaan”. Ok lang po Panginoon sapagkat hindi ako nag-iisa. Madalas kapag nagaaral ako ng Biblia, ako’y nagsisikap na maunawaan ang aking binabasa, ngunit hindi ko pa rin maunawaan, hindi ko pa rin maunawaan. Alam ninyo mayroong ugali ang mga alagad ni Hesus na malimit din nating gawin. Malimit nilang ‘nililiteral’ ang mga pangungusap sa kanila ng Panginoon. Magsasalit si Hesus ng pasagisag at sasabihin nila “Ah ang ibig mo ba sabihin Panginoon natutulog lamang si Lazarus?” ‘Of course Lazarus was really dead. We do it all the time, we take Him too literally’. Paulit-ulit na namimisunderstand nila si Hesus, tingnan nyo ang verse eight at verse 12. Isa pang bagay nanamangha ako ng labis ay ang himala na iyon ay para sa kanila at hindi para kay Lazarus. Tingnan nyo ang verse 15: “Para sa inyong kapakanan, mabuting wala ako roon, upang kayo’y sumampalataya. Gayunman, puntahan natin siya.” Sila ay naniwala ngunit kinailangan pa na palakasin ang kanilang pananampalataya. Kaya’t sinabi ni Hesus, pababangunin ko si Lazarus. Ginawa Niya ito hindi para sa kay Mary at Martha na nananangis, mayroong dalawang grupo dito sa chapter 11 na nakinabang sa himala na ito. Ang himala na ito ay ginawa para sa alagad ni Hesus at para sa mga Hudyong hindi naniniwala kay Hesus. Si Lazarus ay isa lamang paraan upang si Hesus ay maluwalhati. Itong himala na ito ay hindi pagpapala kay Lazarus. Ngayon, tingnan natin ang verse 16. Sinabi ni Tomas, na tinatawag na kambal, sa kapwa niya mga alagad, “Pumunta rin tayo upang mamatay na kasama niya.” Ano ba ang sinasabi ni Tomas dito? Kung babasain ninyo ang konteksto sa naunang mga talata, nang sinabi ni Hesus na kinakailangan na sila ay bumalik sa Judea, sumagot ang Kanyang mga alagad, “Panginoon tinangka ng mga tao doon na patayin ka at batuhin ka, bakit nais mo na bumalik doon upang batuhin?” Pagkatapos nangaral na sa kanila ang Panginoon tungkol sa liwanag at paglakad habang may liwanag pa. Ang talagang sinasbi nila kay Hesus “Gusto mo ba talagang bumalik doon at mamatay?” Ngayon, ano ba palayaw ni Tomas? Hindi ba’t ‘The doubting Thomas’ ang tawag natin sa kanya?. Sa John 20, si Tomas na lumakad na kasama ni Hesus, napakinggan ang lahat ng mga hula tungkol sa kamatayan ni Hesus, noong namatay at nabuhay na maguli si Hesus, nagpakita si Hesus sa kanyang mga alagad, ngunit wala roon si Tomas, sinabi ni Tomas, “maliban na isuot ko ang aking mga daliri sa Kanyang tagiliran at butas sa Kanyang mga kamay, ay hindi ako maniniwala.” Siempre, nagpakita uli si Hesus nung sumunnod na linggo at pinagawa Nya kay Tomas ang isuot ang daliri nito sa Kanyang mga sugat. Kaya’t si Tomas ay tinawag na ‘the Doubting Tomas’. Alam nyo kung babasahin nyo ang John 14, marahil si Pedro nagkaroon ng laryngitis, hindi natin siya narinig na nagsalita, ngunit si Tomas nagsalita kay Hesus at nagsabing “Hindi ko alam kung saan Ka patutungo”, Dito sinabi ni Hesus ang dakilang pangugusap na “I Am the Way the Truth, and the Life” bilang sagot sa pagdududa ni Tomas. Alam nyo ako’y nagagalak sa mga taong nagtatanong ng hayagan sa Dios, sapagkat kadalasan sila ang nagdudulot ng pagpapala para sa kanilang sarili at para sa iba. Sapagkat ipapakita at aakayin sila ng Dios sa katotohanan sa gitna ng kanilang pagdududa. Tinatawag nating Tomas ‘the doubter’ itong tao na ito, ngunit tingnan nyo ang vs 16, Si Tomas ang nagsabi sa kapwa nyang alagad na papapaslangin si Hesus sa Judea kaya’t “Pumunta rin tayo upang mamatay na kasama niya.” ‘Does that sound like a doubter to you? Thomas is a strange paradox of faith, and courage, and hope, and fortitude, and doubt, and fear, and despair, and despondency, and frustration, and so are you and so am I’. ‘I’m so glad Tomas the doubter came out in the Bible. The Bible presents men, warts and all because all men have warts, spiritually speaking of course’. Hindi ba’t ganoon talaga ang buhay natin? Hindi ba’t mayroong araw na pakiramdam mo na tila napakalakas mo, committed, so spirit-filled? Hind ba’t mayroon din namang mga araw ng pagdududa at pag-alinlangan na tinatanong natin ang Dios kung minsan “baka naman nagkakamali Ka Panginoon”? Ito ang mga alagad ni Hesus, mga ordinaryong tao na katulad natin. Ngayon, itong si Lazarus, wala tayong sapat na pagkaalam tungkol sa taong ito. Malamang siya ay isang tanyag na Hudyo sa kanyang kapanahunan, sapagkat maraming dumalo sa kanyang libing at nakiramay sa kanyang 2 kapatid. Hindi natin siya kilala ng lubos ngunit ang kamangh-mangha ay mayroong ‘divine purpose’ ang kanyang pagkakasakit at pagkamatay. Sana ay maunawaan ko ng lubos ang katalagahan ng Dios, ang kasamaan, ang pagdurusa at paghihirap. Sabihin ko man sa inyo, malamang hindi ninyo ako paniniwalaan. Ngunit ako’y naniniwala, ayon sa nababasa ko sa Biblia, ang Dios nagdudulot ng kabutihan out of evil, at liwanag mula sa dadiliman, at kaayusan mula sa kaguluhan. At ito’y patuloy na ginagawa ng Dios, bagama’t sinasabi sa Biblia na minahal ni Hesus si Lazarus, ay kinasangkapan pa rin ng Dios ang pagkamatay ni lazarus, at namatay si Lazarus na hindi nya alam kung bakit. Hindi ba’t parang may pagkakahawig sa buhay ni Job. Sinabi ni Job sa Dios, “bagama’t ako’y Iyong pinaslang, paglilingkuran pa rin kita. Naranasan nyo na ba ang ganitong sirkumstansya sa inyong buhay? Hindi natin maipaliwanag ngunit alam natin na ito’y totoo. Ngayon sa verse 21, Sinabi ni Marta kay Jesus, “Panginoon, kung narito ka lang, hindi po sana namatay ang aking kapatid.” Itong si Marta ang hindi masyadong espiritual, ngunit pansinin ninyo si Mary ganoon din ang sinabi kay Hesus, lumuhod siya sa paanan nito at nagsabi, “Panginoon, kung narito ka lang, hindi po sana namatay ang aking kapatid.” Hindi nyo na napansin na mayroong tila paninisi sa tono ng kanilang salita kay Hesus? “Panginoon, nasaan ka nung kailangan ka namin. Hindi ba’t mga kaibigan mo kami? Pinatuloy ka namin sa aming tahanan. Sinamba Ka namin, nagtiwala kami sa Iyo. Bakit mo pinahintulutan na mangyari sa amin ito?” Have you ever felt like that? Naalala ko ang propetang si Jeremias, na kilala bilang “the weeping prophet” noong sinabi sa kanya ng Dios na hindi siya uubrang mag-asawa, sinabihan siya na ang lahat ng kanyang dala dala ay ang mensahe ng paghatol, na nagsabi sa kanya na kailangan iwan niya ang kanyang pamilya at mga kaibigan. Isang araw sinabihan niya ang Panginoon na tila baga isang ilog sa ilang na hindi niya alam kung may tubig. Hindi ba’t kalapastanganan sa Panginoon na hindi tapat at pagdudahan Siya? Palagay ko mas nais ng Dios ang karangalan ng pagdududa o pag-aalinlangan kaysa sa huwad na kabanalan. Mayroong mga araw na hindi ko gusto ang ginagawa ng Dios sa aking buhay, ngunit palagay ko pinapahalagahan Niya kapag sinasabi ko sa Kanya ito ng harapan, katulad ni Mary at Martha na walang takot na sabihan si Hesus, “nasaan Ka ng kailangan Ka namin”? Normal lamang sa isang tao na magdamdam sa Dios sa mga hapdi at kirot na nararanasan niya sa buhay, at palagay ko hindi nagagalit ang Dios kapag tapat nating ibinubuhos sa Kanya ang ating mga nararamdaman. Hindi pinagalitan ni Hesus si Mary at martha, sa gitna ng tila bagang walang panananampalataya sa Kanya. Alam ni Hesus na ang kanilang sama ng loob sa Kanya ay karapat dapat lamang. Ang pagdadalamhati ay normal lamang sa tao. Siya ay pumasok sa dalamhati ng 2 taong ito. Siya ay naki-isa sa kanilang hapdi ng pagdurusa. At palagay ko natupad ni Hesus ang kanyang layunin sa pamamagitan ng pagpapahintulot na mangyari ang mga bagay na sa paningin ng tao ay dagok sa kanilang buhay. Palagay ko sa gitna ng mga bagay na ito, naipamalas ni Mary at Martha ang dakilang pananampalataya kay Hesus at kailansabay naipakita nila ang matinding kabiguan kay Hesus at dahil sa kanilang ginawa, ako’y kumportable sabihin kay Hesus, Panginoon kung naririto ka lamang hindi mangyayari sa akin ito. Panginoon kung minahal mo lamang ako ng tapat hindi ako magkakaganito. Ang lahat ng pighati at pasakit sa buhay ng isang Kristiyano ay kabalintunaan sa pagkakakilala natin sa Dios ng pagibig, ngunit ang katotohanan niyan ay nangyayari ang mga bagay na yan sapagkat iniibig tayo ni Hesus. He cares for us! Ang susunod na grupo ng mga tao na nais kong talakayin ay ang mga kaibigang Hudyo na nabanggit sa verse 19. Alam nyo po sa kultura ng mga Hudyo kung nais ninyong ipakita ang inyong katapatan sa pakikiramay sa mga namatayan, ay magsasama kayo ng tagatugtog ng plauta o dili kaya naman uupa kayo ng ‘professional mourners’. Alam nyo po ang Jewish funerals ay kakaiba, sapagkat ito’y maingay. Ang maririnig ninyo ay mga iyak at pagtaghoy na ubod lakas. Kung nakapanood na kayo ng mga Jewish funerals sa TV, alam nyo ang aking sinasabi. Isipin nyo noong ibinalita ni Martha kay Mary na dumating si Hesus at dali daling lumabas ng bahay, sinundan sya ng mga taong ito sa pag-aakalang pupunta sya sa libingan ni Lazarus upang manangis. Nahabag si Hesus hindi lamang para kay Martha at Mary, kundi pati sa mga taong ito na nakikiramay sa dalawa. Sa verse 42 sinabi ni Hesus: “Alam kong lagi mo Akong pinakikinggan, ngunit sinabi ko ito para sa mga taong nakatayo rito, upang sila’y maniwala na isinugo mo Ako.” Pagkasabi niya nito, sumigaw Siya nang malakas, “Lazaro, lumabas ka!” Alam nyo, hindi naman talaga dapat sumigaw si Hesus ng ganon. Uubra naman na ibulong nya ito, at mangyayari nga. Ngunit kinailangang gawin Niya yon para sa kapakinabangan ng mga Hudyong di naniniwala sa Kanya. Sa palagay ko, ito’y napakahalaga sapagkat, bagamat Si Hesus, Dios Anak na nagkatawang-tao na mismo ang nagpamalas ng kamangha-manghang himala na ito, hindi pa rin naniwala ang lahat. Kalahati lamang ang nangagsisampalataya at kalahati ang lumayas upang ireport si Hesus sa mga autoridad sa bintang na gumagawa ng kaguluhan. Alam ninyo sa ating panahon, tuwing ipapangaral natin si Hesus at ang Kanyang alok ng kaligtasan, nagkakaroon palagi ng pagkakahati-hati sa mga tao. Malimit akong namamangha, andito si Hesus nangangaral ng kapatawaran ng Dios sa kasalanan, buhay na walang hanggan, at ang pananahan ng Banal na Espiritu sa pamamagitan ng isang simpleng pagtiwala sa Kanya at sa Kanyang ginawang sakripisyo sa Krus. Kung hindi ka magtitiwala sa Kanya, aniya, mayroong walang hanggang paghihiwalay, walang liwanag, at walang kaligayahan, at alam ninyo kung saan ako namamangha kapag ibinabahagi ko ang ebanghelyo ng biyaya, ang ebanghelyo ng childlike faith, at ang pag-ibig ng Dios sa Panginoong Hesus? Alam nyo kung saan ako nagugulumihanan ng higit sa lahat ng bagay? Hindi sa mga taong nangagsisisampalataya. Kundi sa mga taong tumatanggi sa harap ng mga himala na ipinapamalas ng Dios. Ang pangatlong grupo ng tao na ating pag-aaralan ay ang mga escriba, Pariseo, at mga Sadduceo. Itong mga tao na ito na bihasa sa Matandang Tipan. Batid nila ang mga hula, alam nila ang mga katotohanan tungkol sa Mesias. Batid nila na Si Jesus ay nangusap at gumawa ng may kapangyarihan; nangaral sa mga dukha, at nag-buhay sa mga patay, at marami pang himala. Nagpagaling sa mga bulag; ang lahat ng mga ito ay hula tungkol sa Mesias sa Matandang Tipan, ngunit dahil sa kanilang hidwang paniniwala, sadya nilang tinanggihan ang mga nakita ng kanilang mga mata. Nangyayari din ba sa atin yan kapagka-minsan? Alam na alam natin na gagawin ng Dios ang lahat ng mabuti sa atin, ngunit kapag naghimala na sa atin ang Panginoon, hindi tayo makapaniwala? Si Caiaphas ay kabilang sa grupong ito – katuwa-tuwa nangusap si Caiaphas ng isang hula sa Matandang Tipan, nang sinabi niya na “mas mabuting mamatay ang isang tao kaysa ang buong bansa ang mamatay”. Hindi ba’t tunay na si Hesus ay mamamatay para sa buong sangkatauhan ngunit ito’y lingid sa kanilang kaalaman. Hindi ba kakatuwa, ginagamit ng Dios ang bibig ng Kanyang mga kaaway upang ipahayag ang kanyang katotohanan? Nais kong sabihin sa inyo na darating ang isang araw, gagamitin ng Dios ang bawat bibig upang purihin ang Kanyang Anak. Ginamit nga Niya Si Caiaphas dito upang ipahayag ang katotohanan tungkol kay Hesus. Alam nyo kung ano ang ‘impact’ nito sa akin? Na hindi na ako magkakaroon ng ‘guilty feelings’ kapagka kung minsan ay pinagdududahan ko ang Dios; kung minsan naiisip ko baka ako’y naloko lamang ng aking nabasa sa Biblia kapag hindi ko maipaliwanag sa aking sarili ang kasamaan ng pagpaslang sa isang 84 anyos na matandang babaeng Kristiyano, o dili kaya ang pag-rape sa isang sanggol na babae? Alam ko nakakaranas din kayo ng pagdududa sa Dios. Bakit hinahayaan ng Dios mangyari ang mga kabuktutan sa mundo? Ang napakaraming inosenteng bata sa Ethiopia na namamamatay sa gutom, bakit pinapayagan ito mangyari ng isang Dios ng pagibig? Paano ito tutugma sa turo ng Biblia tungkol sa kabutihan ng Dios? Paano ako mabubuhay sa ganitong kabalintunaan? Kapagdaka’y nagsisisi ako sa aking sarili na naiisip ang ganyang mga katanungan at pagdududa. Ako’y nagagalak na malaman na kilala ako ni Hesus sa aking pagdududa at pananampalataya, kalakasan at kahinahaan. Iniibig Nya ako sa kung ano ako. Ako’y nagagalak na malaman na nauunawaan ni Hesus na tayo’y galing lamang sa alabok – mahina. ‘That is what gives me encouragement, more than anything else. He loves me, He cares for me despite my frailties as a human being. He knows, because He is one of us!’


Basahin Santiago 3:1-13

Marahil ang Santiago (James) 3:13 ay isang bahagi sa buong Biblia na tuwirang nagpapahayag tungkol sa dila ng tao. Mayroon tayong matandang kasabihan, “Siyang kakaunti lamang ang salita, ay matalino” at ako’y kinakabahan para sa aking sarili. Nangaral si Santiago tungkol sa dila sa unang bahagi ng kanyang aklat, hanggang sa huling bahagi ng Santiago. At kahanga-hanga ang kanyang paraan sa pag talakay sa salita ng tao, na ito’y kanyang iniuugnay sa mga salita ng Panginoong Hesus. kayo’y magugulat sa mga ilang bagay na sinabi ni Hesus tungkol sa pangungusap ng tao (human speech). Kung inyong babalikan ang chapter 1 verse 19, na ang wika’y “…ang bawat tao ay dapat na maging mabilis sa pakikinig, marahan sa pagsasalita,…” – Dito nagsimulang talakayin ni Santiago ang patungkol sa tema ng dila ng tao, at doon sa verse 26 tila ang himatong ay ang mga mananampalataya nang sinabi niya, “Kung (first class conditional statement, assumed to be true) inaakala ng sinuman na siya’y relihiyoso, subalit hindi pinipigil ang kanyang dila, kundi dinadaya ang kanyang puso, ang relihiyon ng taong iyon ay walang kabuluhan”. Pagkatapos nama’y sa chapter 2:13, aniya’y, “Ano ang pakinabang mga kapatid ko, kung sinasabi ng sinuman na siya’y may pananampalataya, ngunit walang mga gawa? Maililigtas ba siya ng kanyang pananampalataya?” – wari bagang ito’y tungkol sa taong hindi nakikita sa kanyang buhay ang kanyang ipinapangaral. At pagkatapos sa chapter 3, tila baga tayong lahat ay pinatatamaan dito ni Santiago. Tayong lahat. Ang pangungusap ng tao katulad ng kanyang mga gawa ay tila isang durungawan sa puso ng taong yaon. Makabagbag-damdaming inusal ito ni Hesus sa Mark 7, kung saan sinabi Niyang, “Walang anumang nasa labas ng tao na pagpasok sa kanya ay nakapagpaparumi sa kanya kundi ang mga bagay na lumalabas sa tao ang nakapagpaparumi sa tao”. – ibinubunyag natin ang ating tunay na karakter sa pamamagitan ng ating mga pangungusap. Ang ating dila ay uubrang maging napakalaking pagpapala sa pamamagitan ng pag-awit ng mga himno. O, how wonderful, it just moves us as it stirs us; the teaching of the Bible, and the preaching of sermons. I think of the Reformation period – the power of Martin Luther’s sermons. And sermons have changed the course of history. Sa aking buhay, nasaksihan ko na sa maraming pagkakataon kung papaanong sa loob lamang ng 30 segundo ay wasakin ng dila ng tao ang isang bagay itinaguyod ng Dios sa maraming taon. Totoo ang winika ni Martin Luther, aniya’y ang dila ng tao’y madalas na madulas sapagkat ito’y nasa basang lugar. At batid ng Dios na sa aking pagtalakay tungkol sa dila ng tao ngayong hapon, ako’y kasangkot dito. Ang panalangin ko ay tulungan tayo ng Dios na sa pamamgitan ng aking mga pangugusap ay makilala ng husto ng mga tao ang nga bagay tungkol sa ating Tagapagligtas. Sa hapong ito, tatalakayin natin ang verses 1 through 12, ngunit sinasabi ko sa inyo ito’y magiging makirot para sa ating lahat. Tila kakaiba ang panimula ng kabanata na ito, na kung saan sinasabi, “Mga kapatid ko, huwag maging guro ang marami sa inyo, …” – hindi nga ba kakaibang pambungad na pananalita? Ano kaya ang nasa likuran nito at tila sinasabi sa atin na opopop hwag padalos dalos kung gusto mong maging mangangaral. Tila mayroong 2 posibleng pinanggagalingan ito, at hindi ko tiyak ko alin sa 2 ito: Una sa 1 Corinthians 14:26-40, dapat nating maunawaan na ang iglesia ng unang siglo ay hindi pa organisado. Ang mga mananampalataya ay wala pang kaayusan sa kanilang pagtitipon; mayroong tumatayo at biglang aawit, mayroon din naman biglang magsasalita sa ibang wika at sinasapawan ang umaawit. Kagilagilalas ang mga pangyayari at ang lahat ay tila nais na magsalita, at sa puntong ito nagwika si Pablo, “Mga kapatid lagyan natin ito ng kaunting kaayusan, Ganire and dapat natin gawin…”. Malamang ito ang pagnanasa ng iglesia ng unang siglo na maipamalas ang bagong kalayaan kanilang naranasan na masabi nila ang mga bagay na nagawa ng Dios para sa kanila. Na napakaraming mga mananampalataya ang biglang nagnais na magsimulang magturo nang hindi pa naman sila handa sa gawain nayaon. Kaya’t maaaring ito ang background nitong verse 1. Ang pangalawang posibleng background marahil, ay sa isang iglap hinangad ng lahat na maging isang guro o’ rabbi dahil sa taglay nitong karangalan ng pagiging isang guro o’ rabbi. Kakatuwa, ang wika’y “…huwag maging guro ang marami sa inyo,…” – it’s a special construction that means to stop an act already in process. They were acting like teachers. They were all trying to teach. Wala namang masama sa pagtuturo, sa katunayan ito’y isang kahanga-hangang gawain. Ito’y nabanggit sa 1 Corithians 12:28 bilang isa sa mga kaloob na espiritual, at ito’y nauugnay sa gawain ng isang pastor. Nabanggit din ito sa Ephesians 4 at sa 1 Timothy 3, kaya’t ito’y isang kahanga-hangang bagay. Ngunit, bakit sinasaway ni Santiago ang mga tao na magturo? Dahil, “yamang nalalaman nating hahatulan tayo ng mas mahigpit”. Ibinilang ni Santiago ang kanyang sarili sa kategoryang yaon. Gayundin si Pablo bilang isa guro, propeta at apostol ay ibinilang ang kanyang sarila sa kategoryang yaon na hahatulan, at hahatulan ng mahigpit kaysa sa ibang tao. Minsan mayroong nagwika ang lahat daw ng mga sermon at mga Bible teaching lessons ay susuriing maigi ng Dios kung mga ito ba’y tumpak na mga doktrina. Palagay ko mayroong iba’t ibang baytang o antas sa langit man o sa impiyerno. Ito’y hindi malinaw na turo sa Biblia anupa’t ang pinakamalinaw marahil ay sa larangan nitong “stricter judgment” o sa hahatulan ng mas mahigpit. Ano ba ang ibig kong sabihin sa hahatulan ng mas mahigpit? Nais kong tunghayan ang ilang mga talata sapagkat wari ko’y hindi tayo komportable sa doktrinang ito na mayroong iba’t ibang antas impiyerno at antas ng langit. Unahin natin ang impiyerno, Puntahan natin ang Matthew 10:15; bagama’t hindi naman tahasan at malinaw na itinuro dito, tila mayroong paghango sa katuruang ito, “Katotohanang sinasabi ko sa inyo, higit pang mapapagtiisan sa araw ng paghuhukom ang mga lupain ng Sodoma at Gomorra, kaysa bayang iyon.” Okay? so mayroong tila allusion o paghango sa bagay na yaon. Ngayon tunghayan naman natin ang Matthew 18:6, ang wika’y, “Datapuwa’t sinomang magbigay ng ikatitisod sa isa sa maliliit na ito na nagsisisampalataya sa akin, ay may pakikinabangin pa siya kung bitinan ang kaniyang leeg ng isang malaking batong gilingan, at siya’y ilubog sa kalaliman ng dagat.” – nawawari nyo yung uri ng dagdag na paghatol sa taong yaon? Tunghayan naman natin ang Luke 12 simula sa 42. Ito’y isang talinghaga patungkol sa mga alipin na pinagkatiwalaan sa iba’t ibang mga bagay ng kanilang amo, ngunit ang lundo nito ay sa verses 47 at 48 basahin natin: At yaong aliping nakaaalam ng kalooban ng kaniyang panginoon, at hindi naghanda, at hindi gumawa ng alinsunod sa kaniyang kalooban ay papaluin ng marami; Luk 12:48 “Datapuwa’t ang hindi nakaaalam, at gumawa ng mga bagay na karapatdapat sa mga palo, ay papaluin ng kaunti. At sa sinomang binigyan ng marami ay marami ang hihingin sa kaniya: at sa sinomang pinagkatiwalaan ng marami ay lalo nang marami ang hihingin sa kaniya.” – ito’y isang matinding katotohanan. Ngayon naman buksan natin sa Luke 20:7: “Na sinasakmal nila ang mga bahay ng mga babaing balo, at sa pagpakunwaring banal ay nanalangin ng mahaba: ang mga ito’y tatanggap ng lalong malaking kahatulan.” Yung huling bahagi ng talata na nagsasabing yung mga escribang mapangibabaw ang siyang tatanggap ng mas mabigat na paghatol. Batay sa mga talatang ating binasa, bagamat aaminin ko na walang malinaw na turo ang Biblia ukol dito, nais kong ibalangkas sa inyo ang nasa aking isipan batay sa allusions o paghango sa mga talata na ito at marami pang iba. Palagay ko kung titingnan natin ang mga antas ng paghatol ay maaaring ganito: Yaong mayroong malinaw na pagkaalam sa Ebanghelyo ay mas higit na responsable kaysa sa mga taong hindi nakapakinig ng Ebanghelyo ni Hesus, bagama’t silay nasa ilalim pa rin ng paghatol. 2 uri ang kanilang kaalaman: Natural revelation, na kung saan ang katotohanan ng Dios ay nahahayag sa pamamagitan ng kalikasan (cf. Romans chapter 1). Pangalawa’y ang Dios nahahayag sa pamamagitan ng inner moral sense o’ budhi ng tao. Palagay ko ang Pilipinas ay hahatulan ng mas mabigat, sapagkat palagay ko laganap na sa ating bansa ang pagpapahayag ng Ebanghelyo, at upang ito’y itakwil ng ating mga kababayan ay lalong mas mabigat na paghatol ang kanilang tatamuhin. Ngayon, tungkol naman sa mga antas ng langit – talakayin natin yan ng matulin na matulin. Kung ako’y inyong dadalhin sa isang ballet, at makakita ako ng mga lalaking may suot na makikipot na leotards at tatalon talon sa tanghalan, nakakalungkot lang talaga kasi hindi ko talaga mauunawaan. Ngunit kung dadalhin ninyo sa ballet ang isang tao na nagsasayaw ng ballet, nakakaunawa ng mga kahulugan ng mga movements ng ballet sa opera, nauunawaan nila ang musika, nauunawaan nila ang kagandahan ng kaugnay mga sayaw ng ballet, they will appreciate that much. I would say that all of us that are Christians are going to have our cups filled. Now I think we’re going to have different sized cups, but if I know that you have a bigger cup than mine, I will be ticked for eternity. What i am saying is those who have served the Lord here on earth are going to have a greater capacity to appreciate the joys of heaven. So in that sense there are degrees, but in the sense of being completely maximized I think there are not degrees, but beyond that wE can’t go because the Bible is really silent. Ako’y lubhang nagaalala bilang isang mangangaral, ako’y tatayo sa harapan ng Dios at magsusulit ng bawat salita na aking binibigkas sa harapan ng pulpito. Kaya’t kung ikaw ay magsasalita para sa Dios mabuting manalangin, magsisi, at magaral, at maghanda ng lubusan. Ngayon kung papansinin natin, nagsisimula ang pagpapaalala sa mga guro, ngunit sa paglaon ay sumasaklaw sa lahat ng mananampalataya. Ito’y hindi lamang responsibilidad ng mga guro kundi responsibilidad din ng lahat ng mananampalataya, na tayo’y magsipagingat hindi lamang sa gawi ng ang pangungusap kundi pati na rin sa nilalaman nito. Tunghayan natin ang verse 2: “Sapagkat tayong lahat ay natitisod…” ito ay isang imperfect tense sa Greek na ang ibig sabihim ay continual action in past times, at ang salitang ’tisod’ ginagamit sa konseptong kasalanan. Lahat tayo’y nagkakasala sa pamamagitan ng ating mga dila. Nakakasakit tayo ng damdamin ng tao. Ngayon, kung ito’y totoo, palagay ko masasabi natin na isa ito sa maraming mga talata sa Biblia na nagpapatunay na ang lahat ng tao ay nagkasala, at maaaring ito’y maging kagulat-gulat sa inyo ngunit ang konsepto natin tungkol sa ‘original sin’ na sa pamamagitan nin Adan lahat ng tao ay nagkasala, at pinipil ng lahat ng tao na magkasala ng personal, na ito’y natatanging doktrinang Kristiyano, sapagkat ang mga Jewish rabbis ay hindi naniniwala sa original sin. Ang sinasabi nila’y mayroong 2 umuudyok sa budhi ng tao, ang yetser hara at yetzer hatov, the bad impulse and the good impulse. Anila’y mayroong 2 uri ng aso sa puso ng tao. isang maitim at isang maputi, at kung sino ang malimit mong pakainin ay ang siyang mas lubhang lumalaki. Kaya’t kung ang kasalanan ay ipataw man sa ating indibiduwal na pagpili o’ sa kay Adan, ang katotohanan ay lahat ng tao nagkasala at kapos sa kaluwalhatian ng Dios. Palagay ko lahat tayo ay tanggap naman natin ang lahat ay nagkasala, lahat tayo’y nagkakamali, nakakasakit tayo ng damdamin ng tao sa pamamagitan ng ating mga dila, mali ang nawiwika nating mga salita, kapagka kung minsan tayo’y hindi nagiging pagpapala sa ating kapuwa, masasabi nating totoo na walang taong sakdal (matured). Kaya’t sinasabi ni Santiago na yamang walang sakdal sa atin, maaari naman siguro ingatan natin ng maigi ang pangangaral at pangungusap, because the man who slips less hurts people less. Malimit kong sinasabi sa inyo na kayo’y ingatan ng Panginoon sa tuwing ako’y mangangaral sa inyo. Inaamin ko mayroong akong kamalian sa aking theology. Alam ko na marami akong maraming opinyon sa lahat ng bagay sa Biblia, ang aking panalangin ay ingatan kayo ng Panginoon sa maling aral na nanggggaling sa aking sarili, at bigyang diin ng Panginoon sa inyong puso at isipan ang mga wagas at dalisay na katurran ng Dios. Palagay ko dapat nating mapagtanto na lahat tay’y nagkakamali, at sinasabi ni Santiago na makikila natin ang isang matured Christian sa pamammagitan ng kung papaano siya mangusap. Ito’y isang bagay na nakakagitla. At tunay na masidhi ang pangaral ni Hesus patungkol sa salita ng tao, at nais kong ipakita sa inyo. Balikan natin ang Matthew 12:36 at pakinggan nyo kung ano ang sinasabi ni Hesus tungkol sa ating salita (Parang nais ko ng manahimik na lang palagi), “Subalit sinasabi ko sa inyo, na sa araw ng paghuhukom ay pananagutan ng mga tao ang bawat salita na binigkas na walang ingat.”Tingnan nyo ang verse 37, “Sapagkat sa pamamagitan ng iyong mga salita ay pawawalang-sala ka at sa pamamagitan ng iyong salita ay mahahatulan ka.” Bukasan naman natin ang Matthew 15:11, ito yung parallel verse ng Mark 7:15, “Hindi ang pumapasok sa bibig ang nagpaparumi sa tao, kundi ang lumalabas sa bibig ang nagpaparumi”. At kung lumaktaw tayo sa verses 18 at 19, ang kabuoan niyaon, “Sapagkat nagmumula sa puso ang masasamang pag-iisip, pagpatay, pangangalunya, pakikiapid, pagnanakaw, pagsaksi sa kasinungalingan, at paglapastangan. Ito ang mga bagay na nagpaparumi sa tao; ngunit ang kumain nang hindi naghuhugas ng mga kamay ay hindi nagpaparumi sa tao.” – kaya sa palagay ko bagamat and ating mga dila ay napakaliit na bahagi ng ating katawan, ito’y sumasalamin sa ating mga puso. Ang pagiging sakdal o matured sa wikang ingles ay mayroong pagkakahulugan “fully equipped” o ganap na handa o hinog na. Para bang yung mga 45-day old chickens na uubra ng maging friers, at ang tanda na kapag kontrolad om ang iyong salita, ito’y isang ebidensya na kontrolado mo ang iyong sarili, na siyang isa sa bunga ng Espiritu. If you can control your speech, it’s an evidence that you have self-control. Tingnan natin ang verse 3, ito’y isang first class conditional statement (assumed to be true), gagamit si Santiago ng 3 halimbawa, kabayo, barko, at ningas ng apoy, at ito ang pangunahing bagay na sasabihin niya. Isang bagay na kasingliit ng preno ng kabayo ngunit kinokontrol ang buong kabayo; isang bagay na kasingliit ng timon kontrolado ng piloto ang buong barko; at isang bagay na kasingliit lamang ng ningas ng apoy ay uubrang tumopok sa malawak na gubat, ay gayundin naman ang isang bagay na kasingliit lamang ng ating dila ay ubra nating gamitin sa gawain ng Panginoon. Linangin natin ito; naglalagay tayo ng preno sa bibig ng kabayo upang marendahan natin ang kanilang buong katawan.Tingnan natin ang malalaking barko noong unang panahon, bagama’t malaki at tinatangay ng malalakas na hangin, ngunit sila’y nagigiya ng piloto sa pamamagitan lamang ng isang maliit na timon, ganun din naman ang ating dila, napakaliit bahagi ng ating katawan ngunit nagyayabang ng malalaking bagay. Ang dila ng tao ay nakapagganyak ng tao na makipagdigma, nakapagganyak nang tao na magtayo ng mga bansa, nakapagganyak sa maraming tao na magtiwala kay Kristo, at marami pang kamangha-manghang kakayahan makapagganyak ang ating dila sa positibong paraan. Ngunit sa kabilang banda, ang dila din naman natin ay uubrang magamit sa negatibong paraan. Palibhasa’y ang ating dila ay hambog at mapanira, katulad ng isang maliit na ningas ng apoy ay makakapagpaliyab sa buong kagubatan, tupukin ang lahat, tuyot na dahon man o buhay na mga puno. Ganyan ang ating dilang mapanira. At ang wika sa verse 6, “ang dila’y isang apoy. Ang dila na kasama ng ating mga sangkap ay isang sanlibutan ng kasamaan. Dinudungisan nito ang buong katawan, at sinusunog ang pag-inog ng kalikasan, at ito mismo ay sinusunog ng impiyerno.”Anong ibig sabihin nito sanlibutan ng kasamaan? Batay sa konteksto ng ating talata, 2 bagay lamang: una ang ating dila raw wari baga’y kumakatawan sa lahat ng kasamaan sa buong mundo. Pangalawa’y ibinubunyag ng ating dila ang niloloob ng ating puso, ito’y isang kapahayagan ng kasamaan sa kalooban ng tao. Sinasabi dito na uubrang wasakin ng ating dila ang ating buhay mismo. Mayroon ding kapangyarihan ang atin dila magwasak ng mga bagay hindi lamang sa pangkasalukuyan kundi pati na rin ang mga darating na salinlahi. Mayroon tayong kapangyarihan pagpalain ang tao sa pamamagitan ng ating dila, ngunit mayroon din tayong kapangyarihan lumuray at magwasak sa tao sa pamamagitan ng ating dila. Verse 7, “Sapagkat ang bawat uri ng mga hayop at mga ibon, ng mga hayop na gumagapang at mga nilalang sa dagat ay mapapaamo at napapaamo na ng tao,…”Mangyari pa ito’y isang eksaherasyon (overstatement), sapagkat wala namang turuang isda. Mayroong turuang elepante, turuang leon, at turuang tigre, ngunit ang sinasabi lamang nito’y binigyan ng Dios ang tao ng kapamahalaan at kapangyarihan sa lahat ng hayop. Natuturuan nating lubha ang mababangis na hayop, ngunit hindi natin maturuan ang ating dila. Hindi natin makontrol ang ating mga salita. God help us! Tayo’y inilagay sa poder ng kapangyarihan sa buong mundo, ngunit hidni natin masupil ang ating mga dila. Ang ating dila’y sadyang masama. At sa verse 8, “subalit ang dila ay hindi napapaamo ng tao, isang hindi napipigilang kasamaang punô ng lasong nakamamatay.” – ang salitang ginamit dito’y patungkol sa dila ng isang ulupong na labas masok. Batid nyo ba na ang pang-amoy ng mga ulupong ay ang kanilang mga dila? At yun ang dahilan kung bakit iyo’y labas masok, at makita mo lamang ang dila ng ahas ika’y lybhang masisindak. O napakatinding paghahalintulad ang ginagamit ni Santiago; puno ng lasong nakamamatay. Sa pamamagitan ng ating dila pinupuri natin ang Dios, at sa pamamagitan din nito sinusumpa natin ang taong nilikha sa wangis at anyo ng Dios. O anong kabalintunaan! Sa tuwing binabasa ko ito, naaalala ko ang 1 John 4:20, “Kung sinasabi ng sinuman, “Iniibig ko ang Diyos,” at napopoot sa kanyang kapatid, siya ay sinungaling; sapagkat ang hindi umiibig sa kanyang kapatid na kanyang nakikita, ay hindi maaaring umibig sa Diyos na hindi niya nakita.” Hindi ko maubos maisip, tayong mga anak ng Dios sa tuwing nagtitipon tayo, umaawit ng mga kahanga-hangan himno ng pananampalataya, nagbabasa ng Salita ng Panginoon, at manalangin sa Dios, kapagdaka’y pipihit at maninira ng kapwa Kristiyano sa pamamagitan ng mga salita laban sa kanila. Gossip is nothing more than putting someone on trial without them having a chance to defend themselves. Mga pasaring, mga komentong mapanira sa kapwa, sinasabi ko sa inyo lubhang napakahirap mangyari na lumabas sa isang bibig ang pagpapala at pagtutungayaw. Ang pagtutungayaw ay yaong hangarin mo na may masamang mangyari sa iyong kapwa. Ang sinasabi ni Santiago’y, imposible nating purihin ang Dios at sumpain ang ating kapwa. Ngunit nakakalungkot, maraming tao ang gumagawa nito, sapagkat hinati nila ang buhay sa ‘secular’ at sa ‘sacred’, at wala silang nakikitang problema dito. Basta gumawa tayo ng mabuti tuwing Linggo, masigasig sa iglesia, nagtuturo sa Sunday school, umaawit tayo ng mga himno, kaya’t hindi mahalaga kung ano ang pinaggagagawa natin Lunes hanggang Biyernes. Ganyan ba tayong mga anak ng Dios? I think gossip is the unique sin of the church. I think criticism is the unique sin of the church, and I think we’re all guilty of it! Beware! Our tongue lives in a wet place, it is prone to slip! –