but emptied Himself by taking the form of a bond-servant and being born in the likeness of men.

Philippians 2:7 NASB

‘Kenosis’ – “…but He emptied Himself…” This has been a most controversial, and a most argumentative issue among theologians. Did Jesus leave his deity in Heaven? What did Jesus empty Himself of? I believe this kenosis passage is not a subtraction but an addition. It’s not so much He left as He gained. I mean, i think God the Son had a brand-new experience when He incarnated. To say God had a brand-new experience is just kind of a bold statement anyway, but God had never been a human being before. And now He was one, and so what we have here is not so much Him leaving something in Heaven as Him adding something to His nature. I want to tell you when we see Jesus, we’re going to see a human being with physical form. The only member of the Trinity that has a corporeal existence is Jesus. So one of the things that happened here by Him becoming a man is that God fully and completely understood what it’s really like to be a creature of time; what’s it really like to be a creature affected by surroundings that are in rebellion against God. God really became one of us. I think what He left is His glory, and He retained His deity. We see that so clearly on the Mount of Transfiguration when the disciples were there, and Moses and Elijah came and talked to Jesus. The Bible describes it in the best terms that it can, it says His garments and His body begin to glow. That divine aspect broke through the human shell, and the full divine Jesus is revealed there to those sleepy apostles. That’s exactly what we’re talking about that humanity could contain that kind of essence, and that to see Jesus is to really see God. The Bible also says of Jesus, that He is tempted in every way as we are yet without sin (cf. Hebrews 4:15). What it helps us to know is that every temptation that is common to man, Jesus has experienced. He knows us and He still loves. Indeed, His is an amazing love – the love that will not let the human race go. He completely knows us and therefore when we come to Jesus, He understands. Do you know Him?



Every believer is a full-time minister. Every one of us has been gifted by God with a unique talent, that He gives us at salvation for the purpose of the church and for the common good (cf. 1 Cor. 12). Our life is a pilgrimage with the Lord, and it strives toward maturity; never reaching but continually striving. As we mature and become completely sold out to the Lord, it is no longer a question of what “I wanted to do”, or where “I wanted to go”, and what “I wanted to be”, but the cry of our heart becomes “What do You want for my life, Lord?”. And as we seek His will for our lives with pure motives, He will help us understand that what He wants for our life is a life that grows and struggles toward Christlikeness.

I believe God speaks to us through the Bible, and it speaks to us intuitively on areas it does not cover, but the authority comes from the Book itself, because it is the inspired Word of God. The question is, “What does God want to characterize your life in ministry? I think we really have a hang-up on the word “preach”; we often associate it with a pulpit in a building, in front of a congregation, 2 or 3 hours every Sunday. Biblically speaking, the word ‘to preach’ is not so much about the word pulpit, as a word that means public proclamation. The word “ministry” is not a word that describes some small group of “called out” people in the church. It’s a term of service that characterizes the complete family of God. I think the life of the apostle Paul is an exemplar that fits so well into our day, because Paul being a rabbi had to have an occupation. The Jews thought it was a sin for their teachers and their rabbis to make a living off teaching the Old Testament. So, every rabbi had to have an occupation to support himself, and then teach as an avocation on the side, and so Paul as you know was a tent-maker (cf. Acts 18:3). I think that is very analogous to most of us that have full-time jobs that make us enough money to live on and survive and provide for our family’s needs. But even though you have a full-time job that occupies a lot of your energy, and a lot of your time, and a lot of your interest, truth is, the church of Jesus Christ is a body of “called-out, gifted, full-time” ministers. We have all been entrusted with the Gospel, and as stewards of the Gospel we are responsible for the way we use our gifts and talents, and the time and energy we spend in our own respective spheres of influence, in the workplace, in our jobs, wherever God has planted you. I don’t think when we stand before God, He is going to ask how high you rose in the corporate structure of your day. I don’t think He’s going to ask what kind of bank balance you had when you died. I don’t think He’s going to ask you what assets you bring with you. I think He’s going to ask us “Were you faithful in sharing the Good News that I gave to you”, in a world that desperately needs it? May God help us all!


Psalm 19 basically talks about how has God communicated to human beings. Man has fallen into sin, and you and i are not what God has intended us to be. Fallen human beings only use 10-20% of their potential brain. We are drastically hindered from being the marvelous creatures made in the image of God, and because of that, we walk through a glass darkly (cf. 1 Cor. 13:12). We do not quite know who we are. We do not quite know what we are about. So God has broken into this fog, and has given us some very clear and very precise guidelines and information on how to live during this time on earth.

First of all, God has spoken. But what about those who have never heard, who have never seen a Bible? How about those who have never neard the Name of Jesus? That’s a relevant question, and i’m not really sure the Bible fully answers it. But if it does answer it, it answers it in Psalm 19 and in Romans chapters 1 and 2. And the answer would be, God has communicated with all human beings at some level. In Romans 1:19 and Romans 2:14, it seems to say that God has spoken to all humans in creation. It doesn’t say exactly how that works, i would assume it’s something of the beauty, the intricacy, the order, the power, and the majesty of the created order. The heavens declare the glory of God, and this is known as ‘natural revelation’. The whole of creation including man is the work of His hands. God through Jesus His Son formed man into existence (cf. John 1:3; 1 Cor. 8:6; Col. 1:16). Creation speaks silently, albeit powerfully of His majestic power. And He has spoken to each one of us whether we’ve ever heard of the Bible or heard about Jesus; He has spoken to us in an inner moral witness. Anthropologists have discovered that in pre-literate societies, there has always been within the tribe a sense of moral responsibility; a sense of appropriate moral action within homogeneous tribal groups. We could argue about the extent of that, but there is some kind of ethical behaviour written in the DNA of man. A person may have never heard of the Name of Jesus, and he will not be judged for denying Jesus, but he will be judged on how he lived up to the light he has had. And the bad news is “All have sinned and fall short of the glory of God” which is the summary of Romans 3:23. So the good news is all men understand something about God. The bad news is no one of us has followed after God. “None seek Him; all we like sheep have gone astray. None have turned after Him ” – that’s the problem.

Verses 7 through 14 speak of a subject we call ‘special revelation’. Starting verse 7 through 11, this is synonymous parallelism. Notice the number of words used to describe revelation – “the law of the Lord; the testimony of the Lord; the precepts of the Lord; the commandment of the Lord; the fear of the Lord; the judgments of the Lord”. These are all parallel, and this is talking about the Word of God, in this context this is what we call the Old Testament. Notice how it characterizes this revelation: verse 7, “it is perfect”, verse 7b “it is sure”, 8 “it is right”, 8b “pure”, 9a “clean” 9b “true”. Wow! And what is the purpose of this revelation in the life of the believer? What is this special information from God to fallen man meant to do? “It restores the soul; it makes wise the simple; it rejoices the heart”. Look at 8b, “it enlightens the eyes”; verse 9 “enduring forever”. These are all characteristics of God’s special, written revelation – the Bible. The Bible is the only clear, and inspired self-revelation of God, and it is the only authoritative source for faith and practice. This is our crucial faith affirmation. But the tragedy is, a vast majority of Christians today don’t study the Book; don’t read the Book! If the Bible is the Word of God – it is crucial to make us happy; make us wise; give us guidelines for life, then why is our life in such turmoil and tumult? Because we don’t know Scripture for ourselves. God is speaking and our receiver is turned on what your pastor said. Praise the Lord for your pastor, but he isn’t authority. Thank God for your favorite Bible commentary, but it isn’t authority. Thank God for our denominational creed, but neither is it authority! The Word of God, the Bible is authority and we need to learn to self-feed on the Word of God!


(basahin ang Juan 4:1-26) Ang tanging paraan upang maunawaan natin ng tumpak ang Biblia, ay sa pamamagitan ng pag-unawa sa layunin ng orihinal na may-akda (na siyang tanging kinasiyahan ng Banal na Expiritu) kung bakit nya isinulat yaon, mga sirkumstansya na bumabalot sa aklat na iyon at kung ano ang pagkaunawa ng mga tao na pinaguukulan ng aklat na iyon sa larangan ng kanilang kultura at kapanahunan. At ang layunin na ito ay ipinapahayag sa maraming kaparaanan. Sa Ebanghelyo ni San Juan ang layunin ng may-akda ay ipinapahayag sa pamamagitan ng kaparaanan na sa palagay ko ay napakadaling maunawaan. Ito ay mga ilang panayam o dialogo, at sa mga panayam na ito ay makikita natin ang mga taong pinaguusapan si Hesus, o si Hesus nakikipagusap sa isang tao, at maraming bagay ang napaguusapan tungkol sa Dios, tungkol kay Hesus, at tungkol sa tao, at tungkol sa kalooban ng Dios para sa tao, at ang yaon ay lubhang mabisa at tumatalab. Ngunit alam nyo, sa paggawa ng komentaryo sa Ebanghelyo ni San Juan, mapapansin ninyo tila ito’y nagiging paulit-ulit sapagkat, ang mga pangyayari ay nagbabago, ang mga taong sangkot sa usapin ay nagbabago, but the theology of human need of the love of God; of the centrality of Christ; at ang pangangailangan ng tao na tumugon sa pamamagitan ng pananampalataya ay hindi nagbabago. Ito ay mga katotohanan na patuloy na paiko-ikot lamang sa Ebanghelyo ni San Juan. Si Juan bilang pinakahuling may-akda ng ebanghelyo, marahil ay 50 taon makalipas isulat ang 3 naunang mga Ebanghelyo, ay nagsisikap na punan ang mga nakaligtaan na isulat ni Markos, Lukas, at Mateo, at sinisikap din nya na tugunan ang mga pangangailangan ng Iglesia upang sugpuin ang mga hidwang pananampalataya namumuo sa Iglesia ng unang siglo. Kaya’t ang ginagawa ni Juan ay binibigyan tayo ng iba’t ibang impormasyon, pinapagtagni-tagni sa isang paraan na pupukaw sa ating isipan. Naaalala nyo si Nicodemus sa Juan ikatlong kabanata? Inilarawan dito si Nicodemus bilang si Mr. Religioun. Alam nyo ba na ang pinakamahirap patotohanan tungkol kay Hesus ay isang animo’y matuwid na relihiyosong tao? Walang taong hihigit dito na aamin ng kanilang pangangailangan, hindi ng isang moralidad para isang makasalanan ng pagsunod sa kautusan, kundi ng isang moralidad na nakabatay sa isang personal na relasyon sa Dios na namatay para sa kanila. Napakahalaga na ang personal na relasyon na ito ay maitaguyod sa buhay ng bawat nilalang. The story of Nicodemus in chapter 3 is one bookend and the other bookend is chapter 4 Mrs. Irreligious – the woman at the well. Ito ay sadyang isinaayos upang ipakita sa atin na sa pagitan ni Nicodemus at ang Samaritana sa balon ng Sychar ay ang lahat ng mga nilalang. Ito ay isang paraan upang sabihin na ang lahat ng mga tao, matuwid man o halang na kriminal ay nakapaloob sa sinasabi sa John 3:16 na “Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan na ibinigay niya ang kanyang tanging Anak, upang ang sinumang sa kanya’y sumampalataya ay huwag mapahamak kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan.” Nais kong talakayin ngayon ang John 4. Marahil ang pinakamagaling na transition mula sa chapter 3 patungo sa chapter 4 ay tinatawag ng marami na ‘vertical dualism’ – sapagkat sinasabi ni Hesus, simula sa verse 31, “Ang nanggagaling sa itaas ay mataas sa lahat, ang galing sa lupa ay taga-lupa nga, at nagsasalita tungkol sa mga bagay sa lupa; ang nanggagaling sa langit ay mataas sa lahat. Nagpapatotoo siya ng kanyang nakita at narinig, ngunit walang taong tumatanggap ng kanyang patotoo. Ang tumatanggap ng kanyang patotoo ay nagpapatunay dito na ang Diyos ay totoo. Sapagkat Siya na sinugo ng Diyos ay nagsasalita ng mga salita ng Diyos, sapagkat hindi niya sinusukat ang pagbibigay niya ng Espiritu. Minamahal ng Ama ang Anak at inilagay sa kanyang kamay ang lahat ng mga bagay.Ang sumasampalataya sa Anak ay may buhay na walang hanggan; ngunit ang hindi sumusunod sa Anak ay hindi makakakita ng buhay, kundi ang poot ng Diyos ay nananatili sa kanya.” Ngayon inaangkin ni Hesus ang namumukod tanging kapangyarihan. Inaangkin Niya ang kapangyarihan na kumakatawan sa nag-iisang Dios na hindi nakikita. Itong si Hesus na isang hamak na anluwagi wa walang pinagaralan sa larangan ng relihiyon, mula sa isang hamak na bayan sa Galilee, na Siyang nagsasabi at nangangaral sa mga Hudyo, “Aking inihahayag sa inyo ang Ama”. Ang pagtawag sa Dios bilang Ama ay isang kapangahasan sa mga Hudyo, anupa’t sinasabi ni Hesus sa kanila na Siya’y ang opisyal na kumakatawan sa Ama, now Jesus is either a lunatic, a liar or the Son of God who He says He is. Ngayon kailangan natin magpasya kung sino talaga Siya sa inyo. Iyan lamang 2 yan ang pagpipilian. Now let’s pick up the next bookend. From Mr. Religion in chapter 3 to Mrs Irreligion in chapter 4. Ito ay nagpapasimula sa isang pagtatalo ng mga alagad ni Juan Bautista at sa ilang mga Hudyo, palibhasa’y mas maraming tao ang binabautismuhan ni Hesus kaysa kay Juan, ay tila sila’y nagkakaroon ng paligsahan kung sino ang mas magaling magbaustismo. Nalaman ni Hesus na nabalitaan ng mga Fariseo ang pangyayaring ito. kaya’t ang ginawa ni Hesus ay tumigil sa pagbabautismo at dali-daling bumalik sa Galilea. Ngayon sa isipan ninyo ilarawan ang mapa ng Palestino. Ang Judea ay nasa ilalim, sa pagitan ay ang Samaria sa gilid ng dagat ng Galilea, at sa itaas ay ang Galilea. Most self-righteous Judeans would cross over across the Jordan and go up the Transjordan just so they wouldn’t set foot in the hated Samaritan territory. Hindi sila makabili ng pagkain doon sapagkat ang mga tao doon ay marumi. Ganoon kamuhiang mga Hudyo sa mga Samaritano. Ang sabi nila, ang mga Samaritano day ay nilikha ng Dios upang ipanggatong sa mga apoy ng impiyerno (well that’s a great purpose in life). Kung ikaw ay Hudyo at meron kang nakita na samaritanang manganganak sa lansangan, hindi mo uubrang tulungan ang tao na yon. Hindi mo rin uubrang alukan ng tubig mula sa tasang iniinuman mo. Nawawari mo ba yung pagkapoot nitong mga Hudyo naito sa mga Samaritano? If you missed the racism of the parable of the Good Samaritan and the racism of this chapter, hindi mo mauunawaang lubha ang buong Biblia. Kamusta kayo? Meron ba kayong kinapopootang grupo ng tao? Meron ba kayong kinamumuhiang tao dahil sa kulay ng kanilang balat? Dahil sa kanilang kakulangan ng edukasyon? O mga bagay sa ating sariling kultura? Mayroon ba kayong kinapopootang tao ngayon? Ito mismo ang pinaguusapan natin dito sa mga talatang ito. Ang susi upang maunawaan natin ang susunod na talata, ay ang salitang ‘dia’, na kadalasa’y na nangangahulugan ng pangangailangan moral ‘moral necessity’ na kailangan nin Hesus na dumaan sa Samaria patungong Galilea. In other words, there was a divine appointment for Jesus to pass through Samaria. Kaya’t “sumapit siya sa isang lunsod ng Samaria na tinatawag na Sicar,…” Ang sabi ng iba ito raw ay ang lungsod ng Shechem, sapagkat dito raw bumili si Jacob ng lupa malapit sa bundok ng Gerizim, kung saan itinayo ng Samaritano ang kanilang templo, at ang pangyayari na ito ay magiging isang isyu kung paano tatanggapin at iibigin ni Hesus ang pinakapopootang mga tao ng mga Hudyo. Naroon ang balon ni Jacob. Ang turing ay balon ng Sicar, ngunit marami ang nagaakala na ito ay Shechem. Noon ay malapit nang magtanghaling-tapat. Kadalasan ang mga kababaihan ang syang umiigib ng tubig paras sa pamilya. Sabay sabay sila umiigib tuwing umaga sapagkat matindi ang init sa katanghaliang tapat, ngunit itong babaeng ito ay bukod tangi na kumuha ng tubig sa katanghaliang tapat sapagkat batid nya na wala ng mga tao sa mga oras na yaon. Ang babaeng ito ay isang patapon ng lipunan. This lady is not just a member of an outcast group, this is an outcast of the outcast group. At siya ay isang babae. Alam ninyo ang mga babae noong unang panahon ay ang pinakamababa ang pagtrato sa lipunan (kaya’t mapalad kayong mga kababaihan ngayon panahon ngayon….at kilala nyo ba ang tunay na nagpalaya sa mga kababaihan?… Si Hesus ang nagpalaya sa mga kababaihan. Ganuon din sa mga bata. Mga bata nuong unang panahon ay hindi binibigyan ng halaga ng katulad ngayon. At si Hesus ang tunay na nagmahal at kumalinga sa mga bata, kung papaano nya bibigyan ng halaga ang babaeng ito, na patapon na sa kanilang bayan. So narito ang isang babaeng paparoon sa balon upang sumalok ng tubig, at narito naman ang isang lalaki na nakaupo sa tabi ng balon, at Siya’y isang Hudyo, at humingi ng inumin. Nagulantang ang babae, “Ako isang Samaritana na hinihingan mo ng inumin?, Hindi nararapat na ako’y iyong kausapin sa harap ng madla sapagakat ako’y isang Samaritana, at isang babae.” Ang babae ay nagimbal sapagkat batid nya na bawal uminom and isang Hudyo mula sa tasa ng mga Samaritano ayon sa Leviticus 15. Kung alam ninyo ang kasaysayan ng mg Samaritano – Yung 10 northern tribes ng Israel ay nalupig ng mga Assyrians noong 722BC Nahulog sa mga kamay ng Assyrians ang Samaria ang kanilang capital city, at lahat ng northern tribes ay dineport sa Median. Nagpapasok ng ibang mga lahi ang Assyrians dito sa Samaria, at nakipagasawa sa mga natirang mga Hudyo doon, at yung mga anak nila ang naging mga Samaritano ngayon na nagtayo na kanilang templo sa bundok ng Ebal at Gerizim sa pagitan ng lungsod ng Shechem. At mayroon pang mga tao na sumasamba sa lugar na yaon ngayon. So here is Jesus, and here is this outcast woman, and Jesus asked her for a drink, and she’s shocked. Alam nyo po kapag kinakausap ni Hesus ang Kanyang mga alagad, madalas hindi sya maunawaan. Si Hesus ay nasa espirituwal na level, habang ang mga tao ay nasa pisikal na lebel. (Naalala ko sa John 11 tungkol kay Lazarus, ang wika ni Hesus sa Kanyang mga alagad, “ang ating kaibigang Lazarus ay natutulog, at Ako’y paparoon upang gisingin siya. Hindi naunawaan ng Kanyang mga alagad na ang ibig sabihin ni Hesus sa natutulog si Lazarus na si Lazarus ay patay na. Ang pagaakala nila ay nagpapahinga lamang si Lazarus). Ganundin si Nicodemus, ang wika’y “Papaano ako ipapanganak na muli? Ako’y lubhang napakalaki upang pumasok sa sinapupunan ng aking Ina?”, at itong babaeing ito ang wika’y “Wala ka namang timba at lubid upang sumalok ng tubig. Ang babae ay nasa surface level, at si Hesus naman ay nagwiwika ng isang espirituwal na bagay, tungkol sa buhay na tubig. Ang ginamit na katagang “balon” dito ay hindi isang bukal. ito ay isang balon na hinukay na pinaglalagakan ng tubig-ulan. So Jesus is going to have a play on what they would call dead water versus springfed living water. He’s going to play on that to get her mind, to catch your mind. In verse 10 in Greek it’s a second class conditional sentence – a false statement is going to be made to highlight a false conclusion. So notice in verse 10, it runs something like this, Jesus is talking to her and He says, “Kung alam mo lamang ang kaloob ng Dios na hindi mo naman alam, at kung sino ang humihingi sa iyong inumin, na hindi mo naman kilala, Siya ang magbibigay sa iyo ng Buhay na Tubig.” Lantad naman na hindi nya kilala ang Lalaking ito na huminhingi sa kanyang inumin. Sa verse 11, “Sinabi sa kanya ng babae, “Ginoo, wala kang pansalok ng tubig, at malalim ang balon. Saan ka ngayon kukuha ng tubig na buháy?” Ang Ginoo dito ay ang salitang kurios na ang ibig sabihin ay sir or mister, ngunit sa ibang pagkakataon katulad sa Romans 10:13, “Sapagkat, Ang lahat ng tumatawag sa pangalan ng Panginoon ay maliligtas” na ang Panginoon kurios dito ay nangangahulugan ng Dios. That’s how they pronounced the covenant Name fpr God Yahweh as Lord Adon. So nakabatay sa konteksto ang paggamit ng salitang ito. So obviously, tinuring lamang niyang mister si Hesus dito, “Higit ka bang dakila kaysa sa aming amang si Jacob…” – that’s the whole point why do you think in chapter 8 of John verse 53, nang tinanong Siya ng mga Hudyong naniniwala sa Kanya, Mas dakila ka pa ba kaysa sa aming amang si Abraham, na namatay?”. At sumagot si Hesus, “…bago pa man si Abraham ay Ako Nga.” Katotohanang sinasabi sa kanila ni Hesus na “Ako’y mas higit pa sa mga Ama ng Israel. Ito mismo ang Kanyang sinabi at nagimbal ang mga Hudyo kung papaano rin nagimbal itong babaeng Samaritana. Ngayon pansinin nyo ang sinabi sa kanya ni hesus, sa verse 13 at 14, “Ang bawat uminom ng tubig na ito ay muling mauuhaw, subalit ang sinumang umiinom ng tubig na aking ibibigay ay hindi na mauuhaw magpakailanman. Ang tubig na aking ibibigay sa kanya ay magiging isang bukal ng tubig tungo sa buhay na walang hanggan.” Wari bagang sinasabi ni Hesus, iniibig ko ang lahat ng taong mga makasalanan, katulad sa pagibig Nya sa mga taong nagtiwala sa kanya sa verse 42. Siya ang tagapagligtas ng buong sanlibutan, katulad ng John 3:16, “upang ang sinumang sa kanya’y sumampalataya”, katulad din naman ng John 1:12, ” Subalit ang lahat ng tumanggap sa kanya na sumasampalataya sa kanyang pangalan ay kanyang pinagkalooban sila ng karapatan na maging mga anak ng Diyos,”. WHOSOEVER, kalakip dito ang self-righteous na si Nicodemus, at kalakip din dito ang Samaritana na patapon ng lipunan, at sa pagitan ng 2 ito, ikaw at ako ay naririto, kalakip rin dito. Wala akong pakialam kung sino ka, marahil ikaw ay isang relihiyoso katulad ni Nicodemo o isang taong matindi ang pangangailangan katulad ng Samaritana, sinasabi ko sa iyo, i am telling you with the full force of His love, He loves you. Iniibig ka ng Dios. Walang kinalaman dito ang kung anong karumaldumal na kasalanan na ginawa mo; o mga bagay na hindi mo ginawa, ang nakasalalay dito ay ang Kanyang karakter. Siya ay Dios ng pagibig, kaya nga kung tawagin natin Siya ay Abba, samakatuwid baga’y ating Ama. Iniibig ng Dios ang lahat ng Kanyang nilalang. At ito ang pagibig ng Dios na lumaganap sa buong sanlibutan. “Ang bawat uminom ng tubig na ito ay muling mauuhaw, subalit ang sinumang umiinom ng tubig na aking ibibigay ay hindi na mauuhaw magpakailanman. Ang tubig na aking ibibigay sa kanya ay magiging isang bukal ng tubig… “ Ito ay nagpapaalala sa atin ng John 7:38, mga pangungusap ni Hesus, “Ang sumasampalataya sa akin, gaya ng sinasabi ng kasulatan, Mula sa kanyang puso ay dadaloy ang mga ilog ng tubig na buháy.” Maalala ninyo na si Juan lamang ang bukod tangi sa tatlong may-akda ng synoptic Gospels ang malimit na magsalita tungkol sa buhay na walang hanggan. Eternal life, ito ang ang salitang Zoe na ang ibig sabihin ay God’s kind of life. New Age life – not quantity of earthly life, this is the quality of heaven life. This is the relationship of the Garden of Eden before the fall. This is the intimacy of Jesus and the Father in John 17. Sinabi sa kanya ng babae, “Ginoo, bigyan mo ako ng tubig na ito upang ako’y hindi na mauhaw o pumarito pa upang umigib.” Pansinin ninyo ang sinabi ni Hesus sa kanya. Jesus is going to prick her conscience about her need, about her greatest need. “Tawagin mo ang iyong asawa at bumalik ka rito. Ang babae ay sumagot sa kanya, “Wala akong asawa.” Sinabi sa kanya ni Jesus, “Tama ang sabi mo, ‘Wala akong asawa; sapagkat nagkaroon ka na ng limang asawa, at ang kinakasama mo ngayon ay hindi mo asawa…” Sa pagkakataong ito, nawawari na ng Samaritanang ito na ang kanyang kausap ay hindi lamang isang pangkaraniwang Hudyo. Inihahantong na siya ni Hesus sa tunay na kahulugan ng Buhay na Tubig na ito, at ang dapat na maunang mapagtanto ng isang tao tungkol sa Mabuting balita, ay ang masamang balita ng pagrerebelde ng tao. Hindi Niya kinukunsinti ang kasalanan ng babaeng ito, at hindi rin naman Sya napapatisod nito. Tila bagang batid Nya na nais ng Ama na Kanyang katagpuin ang nilalang na ito, Bakit? Upang ipaalam sa kanya at sa buong sanlibutan, Na iniibig tayo ng ating Tagapaglikha. Hindi ko tunay na batid kung sino kayo, o kung anong kasalanan ang inyong nagawa, hindi ko batid kung kayo man ay naging patapon ng lipunan, ngunit nais kong sabihin sa inyo, iniibig ka ng Dios mong lumikha sa iyo, at nais nyang makipagsalumbuhay sa iyo. Ako’y namamangha na nais ng Dios na tayong lahat ay makabilang sa Kanyang pamilya at hindi Sya magsasawa kailanman ipahayag ang Kanyang karakter ng pagibig sa ating lahat. Kapag ikaw ay nagpapatotoo tungkol sa Panginoon, malimit ang tao ay umiiwas at pilit na iniiba ang usapan. Katulad ng Samaritana na ito, at katulad din ni Nicodemo sa chapter 3, pilit na umiiwas sa tunay na nyang pangangailangan. Tumugon ang Samaritana, “Ginoo, nakikita kong ikaw ay isang propeta. Sumamba ang aming mga ninuno sa bundok na ito; ngunit sinasabi ninyo na ang lugar na dapat pagsambahan ng mga tao ay sa Jerusalem.” Sinabi sa kanya ni Jesus, “Babae, maniwala ka sa akin na darating ang oras na inyong sasambahin ang Ama, hindi sa bundok na ito o sa Jerusalem. ninyo ang hindi ninyo nakikilala. Sinasamba namin ang nakikilala namin sapagkat ang kaligtasan ay mula sa mga Judio.” Ang tinuturan dito ni Hesus ay ang mga pangako sa Matandang Tipan tungkol sa Mesias, at m agigimbal ang Samaritanang ito. Palagay ko hindi natin nawawari na ang ginawa ni Hesus ng paglilinis ng templo sa chapter 2 ay isang radikal na pagpapahayag ng Kanyang pagka-Dios na tila sa Kanyang ginawang yaon ay sinentensyahan na Niya ang Kanyang Sarili. Na pinahayag Nya na ang tanging pagasa ng bansang Israel ay hindi pagsunod sa kanilang Kautusan kundi Siya at tanging Sya. Kanyang tatanggihan ang Judaismo sa bundok ng Moriah, at tatangihan Nya ang pagsamba ng mga Samaritano sa bundok ng Gerizim. At Kanyang sasabihin darating ang araw, at ngayon na, kung nais nyong makilala ang Dios dapat ninyong Kilalanin ako. It doesn’t matter where you worship, whether in a big building, in a makeshift, under a big tree, or in a hotel room. It’s not the accoutrements of worship, it’s not the merit of the worshipers, it’s not the Liturgy of the worshipers, it’s the object of the worshipers and if the object is anything but the crucified resurrected Jesus Christ, you will never make it to heaven. Ang katotohanan na ito ay kagimbal-gimbal sa Samaritana at kagimbal gimbal din para sa atin. Na bagamat ang lahat ng ating pagpupunyagi na abutin ang Dios sa pamamagitan ng ating mga gawa ay bale-walang lahat, ngunit ang Dios mismo ng Biblia ang Syang nanaog upang abutin tayo at dalhin tayo sa Kanyang Sarili. At sinabi sa kanya ni Hesus darating ang oras na hindi sa bundok na ito o sa Herusalem,… ito ay napakaradikal na pangungusap para sa mga Hudyo at para sa mga Samaritano, sapagkat ang lahat ng kanilang mga paniniwala at pagasa ay konektado sa templong iyon, at pinalis at binale walang lahat ni Hesus ng sinabi Nya sa Mateo 24, Markos 13, Lukas 21, “Gibain ninyo ang templong ito at aking itatayo sa loob ng tatlong araw.” – Nakahanda na talagang patayin ng mga tao si Hesus dahil dito, sapagkat ang kanilang pagasa nakabatay na lahat sa templong yaon, sa Jewish sacrificial system, sa mga ritual na kanilang idinadaos sa dakong yaon, and Jesus wipes it all away. “Sinasamba ninyo ang hindi ninyo nakikilala. Sinasamba namin ang nakikilala namin sapagkat ang kaligtasan ay mula sa mga Judio.” That’s what Romans 9 is all about, do you catch what tha’s saying? “The hour is coming and now is…? Ito ay tungkol sa 2 pagparito ni Hesus na siyang nagdulot igting or tension sa Biblia. Isang pagparito lamang ang inaasahan ng mga Hudyo – Ang pagparito ng Mesias bilang isang Hukom, bilang isang makapangyarihang mandirigma upang gapiin ang mga kaaway ng bansang Israel. Ngunit ang problema, ay there were 2 comings. They missed the first coming of a Servant, a Saviour of Isaiah 53 and Zechariah 9. Yes they were right about a second coming in power and for judgment but they missed this first coming of a Servant. And so the truth is that, I believe the kingdom of God has been inaugurated in the life of Christ but it has not been consummated. “Subalit dumarating ang oras at ngayon na nga, na sasambahin ng mga tunay na sumasamba ang Ama…” Alam nyo hindi malimit na pinaguusapan natin ang Ama, nabanggit lamang Siya sa verse 21 at 23, at sa tuwing gagamitin natin ang salitang Ama sa Bagong Tipan ay kung sasambitin lamang natin Siya bilang Ama ng Panginoong Hesu-Kristo. Ganoon lang natin ginagamit ang salitang Ama, bihirang bihira. Alam nyo noong araw noong wala pa kaming anak misis ko, ang akala ko sa Dios Ama ang hanging Judge of the universe. Strikto. Bahagya’t kibot ay parusa ang dulot. Ngunit nung ako’y naging ama ng aming tahanan, nagbagong lahat ang aking konsepto tungkol sa Dios. Kung batid nyo lamang ang emosyon at attachment ng isang ama sa isang anak. Yung pagibig at hangarin ng pinakamagaling para sa kanya and aking nararanasan, ngunit kailangan ko rin maranasan ang pagrerebelde ng aking anak kapag kung minsan, at maunawaan ang lahat ng bagay tungkol sa pagpapalaki ng isang anak. Ngayon, alam ko na ang damdamin ng Dios Ama patungo sa atin, na Kanyang mga anak. Pansinin nyo ang huling bahagi ng verse 23, “…na sasambahin ng mga tunay na sumasamba ang Ama sa espiritu at katotohanan,. Palagay ko ang sinasabi sa atin nito, ang tunay na pagsamba ay hindi sa pisikal o panlabas na pagkarelihiyoso. Ang tunay na pagsamba ay hindi isang gusali. Ang iglesia ay hindi isang gusali na pinagtitipunan ng mga tao minsan isang linggo, 2 hanggang 3 oras. Ang iglesia ay tayo mismo, tayong tumatawag sa Pangalan ni Hesus, at tayo ay isang maliit na bahagi lamang ng kabuuan ng iglesia ng Panginoon sa buong mundo. “sapagkat hinahanap ng Ama ang gayong mga sumasamba sa kanya…” – Alam nyo kung babasahin nyo ang John 6:44 at 15:16, na kung saan ay ang Ama mismo ang Syang naglalapit at inihihimatong tayo sa Kanyang Anak na si Hesus. ito ay napaka touching at poignant para sa akin sapagkat si Hesus mismo ang Syang nagkusa na pumaroon sa dako ng Samaria upang katagpuin itong isang patapon na patotot sa kanilang lipunan. Tinanggihan ng mga tao, kinamuhian ng lipunan, at sa gitna ng kanyang pagiging makasalanan, tinanggap at inibig ni Hesus. Kinatagpo ni Hesus ang babaeng ito, at dahil sa pangyayaring ito, marami ang nagsisampalataya kay Hesus. kinakatagpo din tayo ni Hesus. Si Hesus ang pagkabuhay na muli at buhay na walang haggan, Siya ang ilaw ng Sanlibutan, Siya ang tinapay na nanaog mula sa langit. Siya ay ang Dios ng Pagibig. Maging sino ka man, kinakatagpo ka ni Hesus ngayon. Bakit hindi mo ipagkatiwala sa Kanya ang iyong buhay?


(read Rev. 5:1-5) As John wailed because of the specter that no one was found worthy to open the book, one of the elders (acting as an angelic interpreter) comforts John, and tells him to ‘stop wailing, for the seals will be opened. John finds that Christ who is here called ‘the Lion of the tribe of Judah’ (cf. Gen. 49:9-10; 2 Esdras 12:31-32) is worthy to open the book. But He is also spoken of as ‘a lamb’, looking as it had been slain’. It speaks of the Christ crucified on the cross that He is worthy. Satan is called a ‘roaring lion’ in 1 Pet. 5:8, but here it’s the Lord Jesus Christ who is called a ‘lion’; it speaks of His power and royalty. Now the next phrase is very important, notice He belongs to the ‘tribe of Judah, the Root of David’ – this is a direct reference to Isa. 11:1-9, and in Eccles. 47:22 where it seems to be a ‘Shoot’ of David instead of a ‘Root’. This also goes back to the promise of a royal Messiah from 2 Samuel chapter 7, and we see it again in Revelation 22:16. Another allusion to this ‘the root of Jesse’ is found in Jeremiah 23:5. It tells us that the Lion has triumphed (aorist tense, meaning triumphed once and for all) – a beautiful expression of this is found in Col. 2:15. Notice, He’s called a ‘Lion’ but He conquers by being a ‘sacrificial Lamb’. This is a paradox of the 2 comings of God in Christ; one is the Lion of the tribe of Judah, but one as the ‘suffering Servant’ of Isaiah 53:7. this is exactly what John is hitting here – these 2 allusions to ‘Lion and Lamb’. Now notice as it says, “who has conquered. He can open the book and its seven seals”. Verse 6, “Then I saw a Lamb standing in the middle of the throne, and the 4 living creatures standing among the elders, a Lamb that looked as though it had been slaughtered…” It was ritually killed as the throat was cut like it was ritually slaughtered. But He was alive, and it’s an allusion to the vicarious substitutionary atonement of Christ. The idea of a Lamb is repeated over and over and over in the book of Revelation, and you’ll notice the concept of the cross is found throughout the book of Revelation. This is the concept of the New Testament picture that Jesus died for our sins (cf. Mk. 10:45; 1 Pet. 1:18-19). Now what Lamb is it referring to? Well, some say it’s the Passover Lamb some say it’s the Lamb of the morning and evening sacrifice, some say it’s the Lamb of Isaiah 53:7, some say it’s like John 1:29’s “Behold the Lamb of God that takes away the sin of the world.” I’m not sure what Lamb it is, but I’m so glad that Jesus laid down His life on our behalf, and that’s how He has overcome. That’s how He is worthy to open the book, not because He’s just so strong, but because He gave His life for and in our behalf. It’s the central truth of the Gospel, and that’s what really matters! Hallelujah!


The Sermon on the mount (cf. Matthew chapters 5-7) proves to be a great source of blessing and a great controversy at the same time, for the ideal is so high that people say, “We can’t just keep that”. I see the Sermon on the mount as somewhat like the 10 Commandments in the sense of its purpose, that is to show man his sinfulness and to bring man to Christ (cf. Galatians 3:19-29). The Sermon on the mount is that passage of Scripture which cuts even through the soul and spirit, joints and marrow of the unbeliever (cf. Heb. 4:12), for Jesus takes the Old Testament Law and raises it to a new intensity, and then from the rest of the New Testament fulfilled it Himself, and gives it back to man as a free gift. And yet although we have won the race by having the righteousness of Christ, God asks us and gives us the dignity to ‘run the race’ (cf. Heb. 12:2), and the Sermon on the mount is basically an attitude check for the kingdom man. We could call it the psychological profile of the kingdom man, and i think we have to realize that this is not in a sense a set of rules that we are to follow. It is the ultimate Kingdom ethics, but it’s primarily in the area of attitudes and motives instead of a nitpicking literalism of sincere religionists of Jesus’ day even hitherto. It’s not meant to be taken dogmatically and literally; it’s meant to check our attitude toward God, our openness, our willingness to see even the highest ideal and to strive toward it. Maybe not ever grasp it but to move toward it in earnest and in love (cf. Phil. 3:12-14).


Ang liham ni Apostol Pablo sa mga Taga- Efeso ay isang ‘cyclical letter’ o' isang liham na hindi lamang para sa mga taga-Efeso, kundi para sa lahat ng mga iglesia sa Asia Minor. Ang mga iglesia na ito ay dumaranas ng matinding krisis dahil sa mga maling katuruan na lumalaganap sa mga panahon na iyon. Ang mga kabanata 4, 5, at 6 ng Efeso ay isang bahagi kung saan itinuturo ni Pablo ang mga praktikal na bagay tungkol sa buhay Kristiyano. Sa simula ng ika-4 na kabanata ay pinangangaralan niya ang mga Kristiyano na silay dapat na lumalakad ng karapat-dapat ayon sa pagkatawag sa kanila. Ito ay isang mahalagang tawag sa pagiging katulad ni Kristo. Pinaguusapan din dito ang pagkaka-isa ng iglesia, Na ang bawa't isang Kristiyano indibidwal ay may personal na tungkulin na panatilihin ang kalusugan at pag-lago ng buong iglesia, sapagkat ang lahat at bawa't isang mananampalataya ay binigyan ng kani-kaniyang kaloob at talento ng Banal na Espiritu upang maglingkod sa ministeryo (cf. 1 Cor. 12:7). Kaya't kung ikaw ay ligtas, ikaw ay isang sugo ng Dios upang ipangaral ang Ebanghelyo 24/7 hindi lamang sa salita kundi sa pamamagitan ng gawi ng iyong buhay dito sa mundong nahulog sa kasalanan. Na ang ating buhay ay dapat magsilbing makapangyarihang patotoo tungkol sa pagibig at biyaya ng Panginoong Hesus. Sa dulo ng ika-4 na kabanata hanggang sa simula ng ika-5 kabanata ay matutunghayan natin ang mga talinghaga tunkol sa ‘paghubad ng lumang damit’ at ‘pagsuot ng bagong damit’; samakatuwid baga’y ang paglupig sa ‘lumang pagkatao’ at pagpapairal ng ‘bagong pagkatao’ sa ating buhay. Ito ay nagpapatunay na ikaw at ako ay may bahagi sa buhay-Kristiyano. At dito mararanasan natin ang maigting na pagtutunggalian sa ating mga kalooban. Ako ay naniniwala na ang kaligtasan ay walang pasubali, libre sa natapos na gawain ni Hesu-Cristo. Ngunit kinakailangan kong tanggapin ito. Dapat kong tanggapin ito. Ganun din naman ang buhay-Kristiyano ay isang ‘supernatural gift of God’, hindi uubrang makuha o’ magana sa sariling kakayahan ng mga makasalanang nilalang katulad nating lahat. Ito ay isang sakdal na biyayang kaloob katulad ng kaligtasan, ngunit kinakailangang ating tanggapin. Wari bagang mayroong isang pintuan sa ating espiritwal na buhay, na kung saan ang bukasan ay nasa ating panig, at ang Dios bagama't nais Niya na pumasok sa pintuan na yaon, ay hindi Niya ipipilit ang Kanyang Sarili. Gagawa Siya ng mga sirkumstansya sa ating buhay upang akitin tayo na lumapit sa Kanya, ngunit maliban na buksan natin sa sariling-kusa ang pintuan ng ating puso, ay Hindi Siya papasok. Kailangang piliin natin, sadyain natin na buksan ang pintuan na yaon, hindi lamang sa kaligtasan kundi pati na rin sa pangaraw-araw na pag-puspos ng Banal na Espiritu sa atin upang maipamuhay natin ang buhay Kristiyano.
Paano natin gagawin ito? Nakikipagpunyagi tayo sa kasalanan at patuloy na kasalanan. Ang ating mga espirituwal na mata ay nababalot sa kadiliman dahil sa kasalanan. Nakikipagpunyagi tayo sa mga hilig ng laman. ito ang katotohanan ng buhay-Kristiyano. Ako ay naniniwala na noong tayo ay nangaligtas, ang ating ‘lumang pagkatao’, bagama't nawalan ng bisa, ito ay naroon pa rin sa tabi ng ating bagong pagkatao. Ayon sa mga guro ng Hudaism, sa puso daw ng tao ay mayroong nananahan na 2 aso; isang puti at isang itim na aso - simbolo ng kasamaan at katuwiran; at ang siya nating malimit na pakainin ay ang siyang lalaking lubha at maghahari sa ating buhay. Ako ay naniniwala sa malayang-pagsadya o’ ‘free will’ ng tao. Bagama't ako'y naniniwala sa kataas-taasang kapangyarihan (sovereignty) ng Dios, gayundin naman ako'y naniniwala sa karangalan (dignity) ng taong nilikha sa anyo at wangis ng Dios; na tayo'y mas higit pa sa mga anghel, na tayo ay pinagkalooban ng kalayaan na pumili ‘free will’, at ang mga kaakibat nitong ligaya at responsibilidad sa pagpapairal nito. Ito ang nais kong pagusapan natin ngayon - kalayaan na pumili o ‘free will’. Itong freewill na mayroong hilig sa kasalanan, at ng pagiging makasarili - “akin, ako, anong mapapakinabangan ko diyan?” na isipan. At tayong lahat ay nakikibaka sa pagkahilig sa kasalanan. Ngayon, kung ang ‘free will’ ay isang katotohanan sa larangang espiritwal, ang tanong ay, paano tayong lalakad na karapatdapat sa ating pagkatawag bilang mga anak ng Dios? Papaano natin gagawin ito, tayong mga anak ng Dios.?
Sa ika-5 kabanata ng Efeso, talata 15-21, matutunghayan natin ang ginamit na salitang “lumakad”. Ang salitang "lumakad" ay kadalasang ginagamit ni Pablo bilang isang talinghaga sa Biblia tungkol sa pamumuhay-Kristiyano. "Maglakad nang karapat-dapat"; "huwag kang maglakad gaya ng paglalakad ng mga Gentil"; "lumakad sa pag-ibig tulad din ni Kristo ..." - Ang lahat ng mga ito ay mga talinghaga sa buhay-Kristiyano. Ang isa pa ay, "Mag-ingat kung paano ka naglalakad, hindi bilang mga taong mangmang kundi bilang matalino,". May mga Kristiyano na nagsisilakad sa isang di-maalam na paraan, namumuhay sa kamangmangan, at sinulat ni Pablo ang mga ito sa liwanag ng mga bulaang guro. Tandaan na ang Efeso ay isang ‘cyclical’ na liham na isinulat upang labanan ang maling aral na kung tawagin ay ‘Gnostisismo’, na siyang pangunahing pakikibaka ng iglesya ng unang siglo sa grupong ito ng mga intelektuwal na Griyego na nagsisikap na paghaluin ang pilosopiyang Griyego sa Ebanghelyo. At kaya naman bumalik si Pablo at nagsabing, "mag-ingat ka kung paano ka lumalakad, hindi bilang mangmang kundi bilang matalino, sinasamantala ang oras, sapagkat ang mga araw ay masama." Ang "pagtubos sa oras" ay isang salitang komersyo na nangangahulugan ng pagbili ng isang bagay dahil ang presyo ay tama at nasa takdang panahon. Ang ibig sabihin nito ay, "samantalahin ang mga pagkakataon". Kadalasa'y kailangan nating mapagpaalalahanan na habang dumadaan tayo sa buhay na ito, makakatagpo tayo nang mga tao na marahil ay minsan lamang nating makakadaupang palad sa ating buhay, at ang bawat isang pagtatagpo na ito ay maaring maging pagkakataong maligtas o' dili kaya nama’y mapahamak ang kaluluwang yaon. Nais kong malaman ninyo na ang walang-hanggan o’ ‘eternity’ ay nasa ating mga kamay araw-araw, sa buhay ng bawat taong nakakatagpo natin sa araw-araw. Dapat nating mapagtanto na kung ang Kristiyanismo ay totoo, batid natin ang tanging sagot sa problema ng tao. Ang problema ng tao ay hindi kamangmangan, hindi rin kakulangan ng pera, hindi rin kakulangan ng pagkain. Ang problema ng tao ay Kasalanan. Ito ay ang nawasak na relasyon natin sa ating Diyos na Manlilikha. At ikaw at ako ay naging lubhang komportable sa pakikinig sa mensaheng ito. Naging lubhang palasak na ang mensaheng ito sa ating mga budhi. Nalilimutan natin ang radikal na katangian at kapangyarihan ng Ebanghelyo ni Jesucristo na nakakapagbago sa tao. "Samakatuwid baga'y huwag tayong maging mangmang, unawain natin ang kalooban ng Dios" Ano ang kalooban ng Dios? "Na ang lahat ay magsisampalataya kay Kristo na Kanyang sinugo" (i.e. Juan 6:29)
(cf. Efeso 5:18) Naitanong mo na ba sa iyong sarili kung bakit inihambing ni apostol Pablo ang "mapuspos kayo ng Espiritu" sa "huwag malasing ng alak"? Hindi ba uubrang gumamit si Pablo ng isang mas mahusay na ilustrasyon? Bueno, ang isang taong lasing sa alkohol ay walang kontrol sa kanyang paggalaw, pagsasalita at pagiisip. Ang alak ang mayroong kontrol sa kanya. Ngunit ito'y totoo lamang habang siya ay lasing. Ang pagkalasing ay lumilipas. Kailangan mong magpatuloy uminom ng alak upang manatiling lasing. Sa katulad na paraan, ang pagiging puspos ng Espiritu ay hindi isang minsanang pangyayari; napuspos tayo noong tayo ay naligtas, at nararapat na nanatili tayong puspos. Sa ika-2 kabanata ng Mga Gawa, mapagaalaman natin na si Pedro at ang ibang mga alagad ni Hesus ay napuspos ng Espiritu at nangaral ng buong tapang. Ngunit sa ika-4 na kabanata ay kinakailangan nilang mapuspos na muli upang mangaral ng buong tapang. Nagpapatunay lamang na ang kapangyarihan ng Banal na Espiritu ay ‘tumagas’ sa kanila. Anupa’t masasabi natin na ang pagiging puspos ng Espiritu ay isang bagay na paulit-ulit, isang napakahalagang bagay na dapat ulit-ulitin. Ito ay isang pang-araw-araw na karanasan, at ito'y isang utos na mapuspos ng Espiritu. Ito ay hindi isang mungkahi. "Kailanman mapuspos ng Espiritu" ay ang pamantayan ng buhay-Kristiyano. Kung sa palagay ninyo ang katotohanang ito'y lubhang radikal, o kaya naman ay di-pangkaraniwan, ito ay nagpapatotoo lamang ng kung gaano tayo kalayo sa inaasahang pamantayan, samakatuwid baga'y ang pagiging katulad ni Kristo, o kabanalan. Walang sinuman ang makakapuspos sa kanyang sarili. Ngunit ang tao ay mayroong gagawing pagpipili; mayroong isang pagpipilian tulad ng isang pintuan ang bukasan ay na sa ating panig. At tayo'y dapat maging handa upang buksan ang pintuan na iyon. Dapat tayo maging handang pahintulutan ang Diyos na puspusin ang ating buhay ng kabanalan o’ ‘Christlikeness’. Dapat nating gawin ang pagpili ng maging laging-laan, at dapat nating gawin ang pagpili ng pagsadya. Dapat nating piliin ang pag-unawa sa ebanghelyo at ang mga kaakibat nitong kahihinatnan, at mga implikasyon. "Pahintulutan natin ang sarili na mapuspos ..." ay isang paraan upang sabihin ito.
May pagtatalo-talo sa mga Kristiyano tungkol sa kung ano ang ibig sabihin ng mapuspos ng Espiritu? Ang alam ng iba, ang mapuspos ng Espiritu ay may kinalaman sa "speaking in tongues", ang iba naman ay pagtaas ng kanilang kamay sa bahay-sambahan, o ‘dancing in the Spirit’, o’ ‘being slain in the Spirit’. Naniniwala ako na ang katanungan na ito ay hindi masasagot batay lamang sa ating karanasan. Hindi rin sa ating mga tradisyon o denominasyon, kungdi mula rin sa Biblia. Sa isang ‘parallel passage’ sa Colosas 3:16. Hindi ito isang word parallel, kundi isang structure parallel, at ang isinasaad nito ay isa ring utos - "Manahanan nawang sagana sa inyo ang salita ni Cristo; ayon sa buong karunungan, kayo'y mangagturuan at mangagpaalalahanan sa isa't isa sa pamamagitan ng mga salmo at ng mga himno at mga awit na ukol sa espiritu, na magsiawit kayong may biyaya sa inyong puso sa Dios.". Ito ay eksaktong ‘theological parallel’ ni Pablo sa Efeso 5:18-19, "Kayo'y mangapuspos ng Espiritu...". Mali ang ating pagaakala na ang pagiging puspos ng Espiritu ay nakabatay lamang sa personal na karanasan. Mali ang ating pag-aakala na ang pagiging puspos ay nagaganap lamang kapag nakapag ‘speaking in tongues’ ka, o dili kaya'y nagaganap lamang kapag mayroong ‘revival crusade’. Hindi, ang wika'y "kailanman mapuspos ng Espiritu", at iyan ay ang pang-araw-araw na karanasan ng isang Kristiyano. At iyan ang dahilan kung bakit lubhang napakahirap sapagkat ito ay pang-araw-araw na pangyayari sa ating pakikitungo sa ating kapwa. Si Hesu-Kristo ay dapat nasa mga detalye, si Kristo ay dapat na nasa ating mga pagpili, si Kristo ay dapat nasa ating taos-pusong mga panalangin at alalahanin habang tayo'y lumalakad sa mundong ito. Tayo ay nagkakamali kung sa palagay natin ang "pagpuspos ng Espiritu" ay isang uri ng emosyon o pakiramdam. Ito ay ang ating pagsadya at pagpili sa buhay kabanalan nang pagiging katulad ni Kristo.
Ano ba ang kahulugan ng maging katulad ni Kristo? Ang pagiging katulad ni Cristo ay ang kakayahang patawarin ang iba. Ang pagiging katulad ni Kristo ay ang kakayahang maging hamak na lingkod; laging nakalaang magparaya; Ang pagiging katulad ni Kristo ay pagiging mapagpakumbaba. Ang salitang mapagpakumbaba ay labis na negatibo sa modernong konteksto at kailangan nating malaman na dahil ito'y paboritong konsepto ni Pablo, ginamit niya ang salitang ito ng 23 ulit sa kanyang mga liham. Sa aklat ni Juan, at sa ilang mga lugar sa mga Ebanghelyo, natututuhan natin na si Hesus ay naging masunurin sa kanyang Ama sa langit (cf. Juan 6:38; Mateo 26:42; Marcos 14:36), at naging masunurin din naman sa Kanyang mga magulang dito sa lupa (cf. Lucas 2:51). Sinasabi ko sa iyo, kung ang salitang ito ay magagamit ukol kay Jesus, hindi ito maaaring maging isang negatibong salita. Ito ang salita na pangkaraniwang ginagamit sa hanay ng militar; na ang isang korporal ay nakikinig sa isang sarhento; ang sarhento ay nakikinig sa isang tenyente, at ang tenyente ay nakikinig sa iba pang mas nakakataas sa kanya sa ‘military chain of command’. Ang pagpapakumbaba ay mayroong negatibong kahulugan sa mga tao sa mundo, subalit sa Biblia ang pagpapasakop o' pagpapakumbaba ay isang katangian katulad ng kay Cristo sa ating pangaraw-araw na pakikitungo sa ating kapwa tao. Kinakailangan na tayo'y nagpapasakop sa bawa't isa alang-alang kay Kristo. Ang bawat isa sa atin ay nakatayong pantay pantay sa paanan ng krus ni Hesus. Walang mga espesyal na anak ng Dios, lahat tayo ay mga anak lamang ng Diyos. At lahat tayo ay tagapaglingkod. At tayong lahat ay tinatawag tungo sa pagiging katulad ni Kristo. Tinawag tayo upang maging mapagpasalamat, at maging mapagpasakop, at mapagpahinuhod, at hindi natin ito magagawa ito kung hind natin papahintulutan ang Banal na Espiritu na gumawa sa ating buhay (cf. Rom 8: 13- 14). Dapat nating ipagkaloob ang ating sarili sa Kanya sa gitna ng sakit at kawalan ng katiyakan, at salungatan, at kakulangan sa kaginhawaan. Dapat tayong magbunga sa ating mga mabubuting gawa sa araw-araw, sinasadya, regular, at paulit-ulit sa kapangyarihan at presensya ng Banal na Espiritu na siyang kalooban ng Diyos sa ating buhay.


In Genesis 2:17, God said, “but of the tree of the knowledge of good and evil, thou shalt not eat of it. For in the day that thou eatest thereof, thou shalt surely die.”. Why didn’t God want Adam and Eve to know good and evil? Isn’t that the one tree that they should have eaten out of? If you were God, wouldn’t you have said, “whatever you do, be sure to have a bite everyday of the tree of the knowledge of good and evil, because I want you to know what’s right or wrong. The other question that it raises is, what’s this business about, “the day you eat of it, you’ll surely die”. Well they didn’t drop over and die; instead we know they lived on and populated the earth after that. Adam in particular whose age is mentioned as 900 something died a long time after this. Well, here the key to understand this is to know the meaning of some of the terminology, and how it is used. It is not complicated to do; first what you need to know is this – in the Semitic language, the style of speech called ‘Merism’ is widely used and a very popular figure of speech. ‘Merism’ is an expression of totality by means of polarity, polarity > opposites, and totality > everything. An example of Merism in the Bible is the verse, “As far as the east is from the west, So far has He removed our transgressions from us.” (Psalm 103:12) which means “I have totally taken your sins away.” You use two polar opposites, east and west to indicate totality. Another is the statement in Psalms 139, “If I ascend to heaven, you are there! If I make my bed in Sheol, you are there! Does that mean that God is only in the highest heaven, or in the lowest hell (sheol)? No. He’s everywhere! It’s a way of saying God is everywhere. Or in Psalm 121:8, “The Lord will guard your going out and your coming in from this time forth and forever.” – does that mean it’s only when you are in your threshold that God blesses you, and otherwise, no? No, it means God will bless everything about you in your life. This is simply a classic and typical Hebrew Merism. So, ‘good and evil’ means ‘All Knowledge’. That is what the ‘Tree’ represented. It represented the temptation to want to know everything. Did it happen? Yes, in fact it did. What happened to human beings in their sin against God is that they followed the temptation of Satan. What did Satan say to them? “God knows that if you eat of that tree, you’ll be like God knowing everything.” – that’s what Satan says, “your eyes will be opened” (cf. Gen. 3:5). So what happened was, human beings got this huge amount of knowledge. But what’s the problem with having a lot of wisdom or knowledge? Well, the problem is, the human dilemma now existing since the fall is that humans have a lot of knowledge more than they know how to handle – that’s what really happened with the Fall. Human beings got all kinds of knowledge that they do not have the moral and ethical ability to use appropriately. What happened to Adam and Eve is that suddenly they got all kinds of embarrassment about sexuality and so on. They became afraid of God that they hid from Him. They tried to cheat Him, they tried to fool Him. They did all sorts of things that wouldn’t be necessary had they not sinned against Him. In modern times, man now has the ability to harness nuclear power, and how would they use it? Well, they can use it for good as in the generation of electricity. But they can also use it for ill, to make thousand of bombs in their arsenal ready to kill as many people on the face of the earth as possible. Or fire, you can use it for good or for bad; you can warm yourself with it, or the arsonist in you can burn down your own house. Or gunpowder, or a knife, or an axe, or anything there is – human beings can figure out either to use it not just for good but for bad. So that’s the human dilemma – we have more knowledge than we can handle. We have a lot of intellectual capacity and a very low level of moral capacity, and conflict always occurs as a result. But there’s a second result to the Fall, and that is – although Adam and Eve did not die on that day, but they became mortals, and that’s the consequence of the Fall – Mortality (cf. Romans 3:23). People now live with the constant awareness that they’re going to die sooner than they would like to, and death governs people’s lives. And you’ll see ageing people frantically trying to relive their youth; or people frantically trying to fulfill their lusts of sorts before death catches up on them. And you have people with various kinds of sinful attitudes that come from the recognition of their mortality, as it constantly haunts them. But then there’s also the good recognition of mortality – the fact that we’re all going to die, and that’s foolish to try to build up wealth and prosperity, and everything in this life. The problem is, that kind of good recognition of mortality only comes when people really know the rest of the story which is, God’s Plan of Redemption (cf. Gen. 3:15). So, the good emphasis of mortality is that it drives you to seek God for the answer to the question, “Am I just going to die like any other animal, and that’s it?” And so for those people who turn to God, and get the answer through Christ, Yes you can live forever, though this mortal body that you’re in now cannot live forever; that’s for sure. That’s a wonderful thing, that’s positive but sadly, most people don’t approach the question that way. Most people just say, “Okay, I’m going to die as we all are, so what I’m going to do is to live it up now”, and awful selfish behavior comes out of that recognition of the inevitability of mortality. So, the Fall has two consequences at least: more knowledge than we can handle and the sentence of judgment of mortality. And of course this judgment sentence is carried out individually in each person’s life depending on how God opts to terminate that life, and at what time.


The apostle Paul uses the concept of ‘sanctification’ in two ways. it’s used initially of our relationship to Christ upon trusting Him and on His finished work on the cross. It is a ‘position’ (righteousness) imputed upon us solely by the grace of God through faith. Secondly, believers need to ‘possess’ that “position” through an intimate, daily, and developing personal relationship with Him, where a lost world sees the family characteristic of God, i.e. holiness, or Christlikeness if you will. The missing element in modern-day Christianity is that, we are so committed to an initial salvation that we tend to forget we are called to Christlikeness. Salvation is not a ticket to heaven, or a hell-fire insurance policy we think we can purchase by our 2 to 3 hour Sunday church attendance, then come home for the rest of the week with a “what’s in it for me?”, “more and more for me” lifestyle – and we call that Christianity? So, the question is like this – “Are we secure in Jesus?” or “Must we persevere?” Yes, both are true! All theological truths come not in western propositional syllogisms, but in eastern tension-filled pairs of truths. “Is God sovereign?”, or “is man free?” Absolutely, both are true! What denominations do is pick one half of the biblical truth, and deny or depreciate other biblical truths. No one has any right to pick one inspired text over another inspired text. We are forced to live within the tension of all scriptures (no matter how seemingly paradoxical they are), and not your favorite denomination’s proof text. Interestingly, the word ‘saints’ is always used in the plural form everywhere in the Bible. It is used as singular only once in Phil. 4:21, and yet it’s still plural in context. Yes it is true, salvation comes to us individually and personally – one person, one encounter; one reception at a time. But the moment we become a child of God by personally receiving Christ, we become part of the family of God; the body of Christ; the building of living stones. What modern-day individual-focused Christianity missed is the corporate nature and the corporate responsibility of individual Christians. You were saved to serve, not saved to get the goal of your life. After you meet Jesus Christ, it’s not health, wealth, and happiness for you. The goal of the saved person is the health and growth of the body of Christ at any cost (cf. Eph. 4:16; 1 Cor. 15:58; Eph. 2:10).


“And when He has come, He will convict the world of sin, and of righteousness, and of judgment:” – John 16:8 (NKJV)

One of the tasks of the Holy Spirit is in connection with the Lost World. He will convict the world concerning sin, righteousness, and judgment. But, what does it mean He’ll convict the world? First of all, I wonder what the ‘world’ means? Many times the world just means all humanity: John 3:16 – “For God so loved the world…” speaks about everybody. It doesn’t speak about the lost or the saved, He just loves His creation. But here, the way this is going to be used and interpreted seems like He’s talking about the world, that system apart from God; that functioning organized humanity that has no relationship to the Lord God. I believe that because the next few verses interpret what sin, righteousness, and judgment mean. Notice in verse 9, “of sin, because they do not believe in Me;” – I really think we’re somewhat very guilty of making our relationship with Christ, a series of things that we do not do, or a series of things that we do. We are very guilty of having something like a checklist, and we check certain things often, and mark certain things off, and then we feel extremely righteous when we haven’t done some things, and we have done other things. I submit to you, Christianity is not what you do or don’t do. Basically, Christianity is not caught up in a long list of theological creeds, and a long list of what we do as a church, and a long list of theological kinds of things. Primarily, the Christian faith is a relationship with Jesus Christ. Everything flows from that relationship. The relationship does not flow from anything we do, but it flows from the grace and love of God. Because we have a relationship that is totally undeserved, totally unmerited; we cannot buy it or work for it. Because we have a relationship like that, we do certain things. But we never do certain things to get that relationship. And when we try to witness to a person, we don’t say to him, ‘you need to clean your life up,’ or ‘don’t do this, and this, and this and you will feel one of us’. Why? Because to tell a man not to do something before you introduce him to Christ, is to orient that person toward work>righteousness. What we tell the man is, ‘If you come to Jesus, Jesus will take care of all the rest’. We focus in on the relationship, and then the Holy Spirit will take care of all the appropriate things as soon as that believer can understand. The greatest thing we do detrimentally, is to give a guy a list of rules and say, ‘don’t do these, and God will love you’. God help us! God loves him irregardless! And every part of our Christian life flows out of gratitude, not anything else. Now notice where it says, “He will convict the world of what? Not about doing sin, but about sin. You see, we think of sin as doing something or not doing something. That is not what John means ‘sin’ at all. This ‘sin’ that John talks about is not things that man does, it’s unbelief. Unbelief is the sin of the world. Unbelief is the sin that will send man to hell. Unbelief is the problem of mankind. You see, what it says is, “…convict the world of sin, because they do not believe in Me”. That’s the problem. John 3:17 through 21 says, “God did not send His Son into the world to condemn the world, but that the world through Him might be saved…”. And this is the problem, “…that the light has come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil”. Jesus came to bring light, not judgment, but man judged himself by rejecting the Son. You see, it’s not what man does or does not do that gets a man away from God, it’s unbelief in the Person of Jesus Christ. It’s not establishing a relationship with Jesus that sends man to hell. Now there has been a lot of misunderstanding about the word ‘believe’, because the English word ‘believe’ has the idea like, I believe that 2 plus 2 is four, or I believe that Jose Rizal was really a hero, and all of that. You see, we think ‘believe’ is something you assent in your mind. But that is not all what the Greek word ‘believe’ means. The Greek word ‘believe’, the Greek word ‘faith’, and the Greek word ‘trust’ are all the same word. It’s not primarily an emotion, like how deep you feel about something, it’s not how much you cry, or how high you jump. The primary thing about the Greek word ‘believe’ is a volitional commitment to God through Christ. It’s exactly the same kind of thing you did when you married your wife, or your husband. You didn’t understand all about them. You didn’t know all their faults. You didn’t know how terrible your wife cooks. You didn’t know everything about it, but you said, “I will” in the presence of God, and that means you would. Now you had to start working on that relationship, and understanding that relationship, but you had already committed yourself to that relationship. That’s exactly you do when you commit yourself to the Person of Christ. You may not have understood everything He wants you to do. You may not have understood everything that He wants your life to be. But you did commit yourself to Him. So, it’s a volitional commitment to the Person of Jesus Christ. That’s what it means to “believe in the Lord Jesus Christ”.